لیست تمامی بیماری ها به همراه علائم و نحوه درمان:

لیست بیماری ها به ترتیب الفبای فارسی
اوتیسم - Autism
نام های دیگر: درخودماندگي
  • معرفی
  • علائم
  • درمان

معرفی

دَرخودماندِگي يا اوتيسم (به انگليسي: Autism) نوعي اختلال رشدي (از نوع روابط اجتماعي) است که با رفتارهاي ارتباطي، کلامي غيرطبيعي مشخص مي‌شود. علائم اين اختلال تا پيش از سه سالگي بروز مي‌کند و علّت اصلي آن ناشناخته‌است. اين اختلال در پسران شايع‌تر از دختران است. وضعيت اقتصادي، اجتماعي، سبک زندگي و سطح تحصيلات والدين نقشي در بروز درخودماندگي ندارد. اين اختلال بر رشد طبيعي مغز در حيطه تعاملات اجتماعي و مهارت‌هاي ارتباطي تأثير مي‌گذارد. کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتيسم، در ارتباطات کلامي و غير کلامي، تعاملات اجتماعي و فعاليت‌هاي مربوط به بازي، مشکل دارند. اين اختلال، ارتباط با ديگران و دنياي خارج را براي آنان دشوار مي‌سازد. در بعضي موارد رفتارهاي خودآزارانه و پرخاشگري نيز ديده مي‌شود. در اين افراد حرکات تکراري (دست زدن، پريدن) پاسخ‌هاي غيرمعمول به افراد، دل‌بستگي به اشيا و يا مقاومت در مقابل تغيير نيز ديده مي‌شود و ممکن است در حواس پنجگانه (بينايي، شنوايي، بساوايي، بويايي و چشايي) نيز حساسيت‌هاي غير معمول ديده شود. هسته مرکزي اختلال در درخودماندگي، اختلال در ارتباط است.

علائم

وجود حداقل 6 مورد از مواردي که در بندهاي اول و دوم و سوم توصيف شده‌اند، لااقل دو مادّه از بند اول و يک ماده از هر يک از بندهاي دوم و سوم الزامي است.
  • اختلال کيفي در تعامل‌هاي اجتماعي با توجه به وجود دست کم 2 عنصر از عناصري که در پي مي‌آيند:
    • اختلال بارز در به کار بردن رفتارهاي غير کلامي متعدد مانند تماس چشمي، حالت چهره، وضع بدني و حرکت‌ها به منظور تنظيم تعامل‌هاي اجتماعي.
    • ناتواني در ايجاد روابط با همسالان به تناسب سطح تحول.
    • فقدان تمايل خودانگيخته به تقسيم کردن شادي‌ها، رغبت‌ها و يا موفقيت‌هاي خود با ديگران (براي مثال نشان ندادن، نياوردن يا اشاره نکردن به اشياي مورد علاقه خود).
    • فقدان تقابل هيجاني يا اجتماعي.
  • اختلال ارتباطي که براساس وجود دست کم يکي از عناصر زير برجسته مي‌شود:
    • تأخير يا فقدان کامل تحوّل زبان گفتاري (بدون آنکه با کوشش براي جبران آن از طريق شيوه‌هاي ديگر مانند حرکت يا حالت‌هاي چهره، همراه باشد).
    • در افرادي که به قدر کافي از گفتار متناسب برخوردارند، اختلال بارز در آغاز يا حفظ جريان محاوره با ديگري.
    • استفاده قالبي و تکراري از زبان يا وجود زبان غير معمولي.
    • فقدان بازي‌هاي تخيّلي (وانمود کردن) متنوّع و ارتجالي يا بازي‌هاي تقليدي اجتماعي متناسب با سطح تحوّل.
  • محدود، تکراري و يا قالبي بودن رفتارها، رغبت‌ها و فعاليت‌ها با توجه به وجود دست کم يک مورد از عناصر زير نشان داده مي‌شود:
    • دل‌مشغولي متمرکز بر يک يا چند کانون رغبت يکنواخت و محدود که از نظر شدت يا جهت، نابهنجار است.
    • چسبندگي ظاهراً انعطاف‌ناپذير به عادت‌ها
    • اطوارگري‌هاي حرکتي قالبي و تکراري (مانند به هم زدن يا پيچ دادن دست‌ها يا انگشتان، يا حرکت‌هاي پيچيده تمامي بدن).
    • دل‌مشغولي دايم نسبت به برخي از اجزاي اشيا.

درمان

تا کنون هيچ روش قطعي‌اي براي درمان مبتلايان به درخودماندگي يافته نشده‌است. کارآمدترين روش درماني، توانبخشي است.
در تحقيقات اخيري که توسط برخي والدين کودکان مبتلا به درخود ماندگي و متخصصين انجام شده اين نتيجه حاصل شده است که در برخي از نمونه هاي آماري استفاده از شير شتر به عنوان يک درمان موثر براي اين بيماري پذيرفته شده است.
 
براي آنکه بهترين سرويس را به يک کودک مبتلا به درخودماندگي ارايه دهيم، بايد به موارد زير توجه نماييم:
  • کودک ما حتماً بايد توسط يک متخصص روانپزشکي اطفال و يک متخصص مغز و اعصاب اطفال ويزيت شود.
  • به طور فشرده و ترجيحاً هر روز تحت خدمات گفتاردرماني و کاردرماني قرار گيرد.
  • لازم است والدين و مربي کودک روش‌هاي مناسب تقويت مهارت‌هاي ارتباطي کودک را از طريق مطالعه کتاب‌هاي مرتبط و يا به وسيله جلسات مشاوره‌اي که کاردرمانگر کودک برگزار مي‌کند، فرا بگيرند.
  • ارزيابي وضعيت حسي - حرکتي کودک به وسيله کارشناسان کاردرماني صورت پذيرد و در صورت لزوم جلسات کاردرماني ذهني کودک به طور منسجم برگزار گردد.
  • موسيقي درماني، راهکاري براي ارتباط با کودکان اوتيسم است. نقاشي و قصه گويي نيز يکي از روش هاي موثر تربيت کودکان اوتيسم است و پدران و مادران بايد در يک گوشه اتاق نشسته و کتاب هاي قصه متناسب با سن کودک را با صداي بلند و دلنشين براي علاقه مندي آنان بخوانند.