لیست تمامی بیماری ها به همراه علائم و نحوه درمان:

لیست بیماری ها به ترتیب الفبای فارسی
خروسک - Croup
نام های دیگر: laryngotracheobronchitis، کروپ، لارنگوتراکئوبرونشيت
  • معرفی
  • علائم
  • درمان

معرفی

خروسک يا کروپ (به انگليسي: Croup) يا لارنگوتراکئوبرونشيت (laryngotracheobronchitis) به التهاب حلق، ناي، برونش‌هاي اصلي اطلاق مي‌شود. به علت تنگ بودن مجاري تنفسي در بچه‌ها ريسک ابتلا به انسداد مجاري هوايي به دليل تورم والتهاب بيشتر است. لارنگوتراکئوبرونشيت در فصل پاييز و زمستان رخ مي‌دهد و اغلب به فرم خفيف خود محدود شونده، تظاهر مي‌يابد. اين بيماري معمولاً در سنين 6 ماه تا 3 سال ديده مي‌شود ولي در هر سني مي‌تواند رخ دهد. کروپ ويروسي در مردان با نسبت 3 به 2 شايع‌تر است. سن شايع معمولاً در 2 سالگي است چنان‌چه يکي از افراد خانواده به اين بيماري مبتلا گردد خطر ابتلا ساير افراد خانواده 15 درصد است. اين بيماري معمولاً در اثر آلودگي ويروسي مجراي هواي فوقاني رخ مي‌دهد. اين عفونت موجب بروز التهاب در داخل گلو مي‌گردد، که منجر به مشکلات تنفسي و علائمي مانند سرفه به شکل «پارس سگ»، صداي خس‌خس و گرفتگي صدا مي‌گردد. علائم خروسک ممکن است خفيف، متوسط و يا شديد باشد و معمولاً در هنگام شب تشديد مي‌شوند. اين بيماري معمولاً با مصرف استروئيد خوراکي و در موارد شديدتر با مصرف اپي‌نفرين درمان مي‌گردد. در موارد بسيار نادري به بستري در بيمارستان نياز مي‌گردد.
بيماري خروسک را مي‌توان بر اساس علائم باليني تشخيص داد و احتمال بروز علائم ناشي از عوامل شديدتري همچون اپي‌گلوتيت و انسداد مجراي هوايي وجود ندارد. بيشتر اوقات نيازي به بررسي‌هاي بيشتر –از جمله آزمايش‌هاي خون، راديولوژي، و کشت ميکروب- نيست. خروسک بيماري شايعي است و در حدود 15% از کودکان ديده مي‌شود که بيشتر آنها در سنين 6 ماه تا 5-6 سال قرار دارند. نوجوانان و بزرگسالان به ندرت دچار خروسک مي‌شوند. ديفتري يکي از عوامل عمده‌اي است که باعث اين بيماري مي‌گردد، که اين عامل با موفقيت واکسيناسيون، و پيشرفت بهداشت و استانداردهاي زندگي در جهان غرب بهبود يافته و به تاريخ پيوسته است.

علائم

نشانه‌هاي خروسک عبارتند از "پارس مانند شدن" سرفه، استريدور (صدايي زير و شبيه خس خس به هنگام دم)، گرفتگي صدا و سختي تنفس که در هنگام شب تشديد مي‌شوند. سرفه‌هاي پارس مانند معمولاً صدايي مانند صداي فوک و يا شير دريايي دارند. گريه مي‌تواند باعث تشديد خس خس شود؛ خس خس مي‌تواند نشاندهنده تنگ شن مجراي هوا گردد. با بدتر شدن خروسک ممکن است از شدت خس خس کاسته شود. علائم ديگر عبارتند از تب، زکام (علائمي ماشبه علائم سرماخوردگي)، و به داخل فرورفتن پوست ميان دنده‌ها. جاري شدن آب دهان و يا ظاهري بيمار معمولاً به ديگر موارد پزشکي مربوط است. معاينه باليني بيماران باريک شدن فضاي ساب گلوتيک را نشان مي‌دهد چيزي که در راديوگرافي با نماي برج کليسا مشخص مي‌شود. کروپ به ندرت با عوارض جدي همراه است تنها در ‎ 1/3 تا ‎ 2/6 درصد از بيماران نياز به بستري در بيمارستان وجود دارد. مدت بيماري معمولاً 5 روز است، بعد از کاهش علايم جدي، سرفه خفيف ممکن است هم‌چنان براي چندين روز وجود داشته باشد. يک رابطه بين ابتلا به کروپ و آسم وجود دارد اما اين‌که کداميک عامل ديگري است مشخص نيست. در يک مطالعه در بيماران با تشخيص کروپ ريسک ابتلا به آسم تقريباً 2 برابر شد.

درمان

بسياري از بيماران با علايم خفيف مي‌توانند به صورت سرپايي و در خانه درمان شوند. ولي در صورت بروز هر يک از علايم مانند کبود شدن لب‌ها، ناخن، هر گونه اختلال تنفسي، آب‌ريزش از دهان و يا اختلال در بلع، علايم گيجي و بي‌قراري و عدم بهبود علايم درمانهاي تخصصي تر انجام مي‌شود. در بيماران با علايم سيانوز، رنگ پريدگي اندام‌ها، کاهش سطح هوشياري و يا علايم افزايش کار تنفسي ناشي از ديسترس تنفسي درمان با اکسيژن شروع مي‌شود. در کروپ با منشا باکتريال بايد درمان با آنتي بيوتيک آغاز شود. چنان‌چه استريدور در حالت استراحت در بيمار وجود دارد تازمان بهبود استريدور پزشک بيمار را در بيمارستان بستري مي‌کند.
درمان با استروئيد در بهبود استريدور مؤثر است. استروئيد استنشاقي اغلب مورد استفاده قرار مي‌گيرند. پردنيزولون خوراکي با دوز 1 ميلي‌گرم در هر کيلوگرم وزن اغلب مؤثر است. در يک آزمون تصادفي محققان کشف کردند که دگزامتازون با دوز ‏ 0/6 ميلي‌گرم در هر کيلوگرم وزن در سرعت بهبود علايم کروپ خفيف موثر بوده‌است. يک مطالعه هم‌گروهي نشان داد که درمان با استروييد در کاهش علايم، بستري مجدد، کاهش مدت زمان بستري در بيمارستان و کاهش نياز به درمان با اپينفرين موثر است. درمان استاندارد در اين بيماري استنشاق بخار مرطوب است.
 
کودکان مبتلا به خروسک را بايد تا جاي ممکن آرام نگه داشت. استروئيدها به صورت روتين تجويز شده و در موارد شديد از اپي نفرين استفاده مي‌شود. کودکان با سطح اکسيژن (مقدار اکسيزن محلول در خون) زير 92% بايد اکسيژن دريافت کنند. و افرادي که خروسک شديد دارند را مي‌توان جهت نظارت بيشتر در بيمارستان بستري کرد. اگر به اکسيژن نياز باشد، مي‌توان از روش "مجاورتي" نيز استفاده کرد (نزديک نگاه داشتن منبع اکسيژن به صورت کودک)، چرا که بيقراري کمتري در مقايسه با استفاده از ماسک اکسيژن ايجاد مي‌نمايد. کمتر از 0,2% افراد نيازمند لوله ناي مي‌شوند (لوله‌اي که در مجراي هوا قرار داده مي‌شود).
 
استروئيدها
کورتيکوستروئيدهايي همچون دگزامتازون و بودزونيد را مي‌توان براي درمان خروسک به کار برد. پس از شش ساعت بهبود قابل توجهي ديده خواهد شد. با اينکه مي‌توان اين داروها را از طرق خوراکي (دهان)، غيرخوراکي (تزريق)، و يا از طريق تنفسي دريافت کرد، مصرف خوراکي ترجيح داده مي‌شود. معمولاً يک دوز کافي بوده و مصرف آن اکثر اوقات کاملاً امن خواهد بود. دکزامتازون با دوزهاي 0,15، 0,3 و 0,6   mg/kg همه به يک مقدار تاثير دارد.
 
اپي نفرين
خروسک متوسط تا شديد را مي‌توان با افشانه اپي نفرين التيام بخشيد (محلولي استنشاقي که مجراي هوا را باز مي‌کند). در حاليکه اپي نفرين معمولاً شدت خروسک را طي 10 تا 30 دقيقه کاهش مي‌دهد، اثرات ان تنها تا دو ساعت باقي مي‌ماند. اگر پس از گذشت 2 تا 4 ساعت پس از درمان حال کودک بهبود يافت و مشکلي پيش نيامد، مي‌توان او را از بيمارستان مرخص نمود.
 
ساير درمان‌ها
درمان‌هاي ديگري نيز براي خروسک مورد مظالعه قرار گرفته‌اند اما شواهد کافي مبني بر مفيد بودن آن‌ها موجود نيست. تنفس بخار داغ و يا هواي مرطوب نوعي خوددرماني سنتي است، اما مطالعات باليني شواهدي از تاثيرگذاري آن به دست نياورده‌اند. ، and currently it is rarely used. و اين شيوه در حال حاضر به ندرت استفاده مي‌شود. استفاده از شربت‌هاي سرفه که معمولاً حاوي دکسترومتورفان و يا گايافنزين هستند نيز توصيه نمي‌شود. While breathing heliox (a mixture of helium and oxygen) to decrease the work of breathing has been used in the past, there is very little evidence to support its use. از آنجايي که خروسک معمولاً ويروسي است آنتي بيوتيک‌ها اغلب استفاده نمي‌شوند مگر آنکه عفونت باکتريايي باشد. استفاده از آنتي بيوتيک‌هايي چون ونکومايسين و سفوتاکسيم براي عفونت‌هاي باکتريايي توصيه مي‌شود. در موارد شديد مرتبط با آنفلوآنزا   A و B، آنتي ويروسهاي گروه مهارکننده نوروآمينيداز را مي‌توان استفاده کرد.