لیست تمامی بیماری ها به همراه علائم و نحوه درمان:

لیست بیماری ها به ترتیب الفبای فارسی
نقرس - Gout
نام های دیگر: نقرس پا
  • معرفی
  • علائم
  • درمان

معرفی

نقرس (که در صورت مبتلا شدن شست پا به آن نقرس پا نيز گفته مي‌شود) نوعي بيماري است که حملات پياپي آرتروز التهابي حاد —نوعي ورم مفاصل همراه با سوزش، التهاب و قرمزي— معمولاً از ويژگي‌هاي آن است. مفصل متاتارسوفالانژيال در ابتداي شست پا متداول ترين ناحيه ابتلا به اين بيماري است (حدود 50% از موارد را شامل مي‌شود). با اين حال، اين بيماري مي‌تواند در قالب توفوس، سنگ کليه، يا سنگ کليه اوراتي نيز ظاهر شود. عامل اين بيماري افزايش ميزان اسيد اوريک در خون است. اسيد اوريک باعث ايجاد کريستال مي‌شود، و کريستال‌ها در مفاصل، تاندون‌ها و بافتهاي اطراف رسوب مي‌کند. در صورت مشاهده اين کريستال‌هاي خاص در مايع مفصلي، از ابتلا به اين بيماري اطمينان حاصل مي‌شود. درمان با داروهاي ضد التهاب غير استروئيدي (NSAID)، استروئيد، يا کلشيسين باعث بهبود سندرم‌هاي بيماري مي‌شود. پس از اينکه حمله حاد اين بيماري فروکش کرد، ميزان اسيد اوريک را معمولاً با ايجاد تغييراتي در سبک زندگي کاهش مي‌دهند، و در مواردي که حملات پياپي وجود دارد، مصرف آلوپورينول يا پروبنسيد از افزايش آن در دراز مدت جلوگيري مي‌کند. ابتلا به نقرس در دهه‌هاي اخير افزايش يافته است، به طوري که حدود 1 تا 2% از جمعيت غرب در دوراني از زندگي شان به آن مبتلا مي‌شوند. اين افزايش را به دليل زياد شدن عوامل خطرزا در جمعيت مي دانند، مانند سندرم متابوليک، اميد به زندگي طولاني تر و تغيير در رژيم غذايي. نقرس را در تاريخ با نام «بيماري پادشاهان» يا «بيماري ثروتمندان» مي‌شناختند.

علائم

نقرس مي‌تواند به شکل‌هاي مختلف ظاهر شود، گرچه متداول ترين آن حملات پياپي آرتروز التهابي حاد (نوعي ورم مفصل همراه با سوزش، التهاب و قرمزي) مي‌باشد. درد در محل اولين مفصل متاتارسوفالانژيال (محل اتصال شست پا به کف پا) اولين تظاهر بيماري در حدود نيمي از مبتلايان به نقرس است. اين نشانه (درد در محل اتصال شست پا به کف پا) پوداگرا podagra ناميده ميشود. مفاصل ديگر نيز مانند پاشنه‌ها، زانوها، مچ‌ها و انگشتان ممکن است به اين بيماري مبتلا شوند. درد مفاصل معمولاً پس از 2 تا 4 ساعت و در طول شب شروع مي‌شود. دليل شروع آن در شب اين است که دماي بدن در آن زمان پايين تر مي‌باشد. علائم ديگر ممکن است در موارد معدودي همراه با درد مفصل بروز کنند، مانند خستگي و تب شديد. افزايش طولاني مدت ميزان اوريک اسيد (هايپراوريسمي) مي‌تواند باعث بروز علائم ديگري شود، از جمله رسوبات سفت و بي درد کريستال‌هاي اسيد اوريک که به توفوس معروف اند. توفوس شديد مي‌تواند به علت سائيدگي استخوان منجر به آرتروز مزمن شود. افزايش ميزان اسيد اوريک ممکن است منجر به رسوب کردن کريستال‌ها در [[کليه[[ها شود، و باعث ايجاد سنگ و سنگ کليه اوراتي گردد.

درمان

هدف اصلي از درمان، فرونشاندن علايم يک حمله حاد مي‌باشد. از طريق مصرف داروهاي مختلفي که به منظور کاهش سطوح اسيد اوريک سرمي استفاده مي‌شوند مي‌توان از تکرار حملات جلوگيري نمود. اعمال يخ به مدت 20 الي 30 دقيقه و چندين مرتبه در روز باعث کاهش درد مي‌شود. از جمله گزينه‌هاي موجود براي درمان شرايط حاد شامل داروهاي ضدّ التهابي غيراستروئيدي (NSAIDها)، کلشيسين و استروئيدها مي‌باشد، در حالي که گزينه‌هاي موجود براي پيشگيري شامل آلوپورينول، فبوکسوستات و پروبنسيد مي‌باشد. کاهش سطوح اسيد اوريک مي‌تواند اين بيماري را درمان کند. درمان بيماري‌هاي همراه بيمار نيز از اهميت زيادي برخوردار است.
 
NSAID ها
NSAIDها، درمان معمول و درجه نخست براي نقرس به حساب مي‌آيند، و هيچکدام از عامل‌هاي NSAID خاص داراي تأثير بسيار بيشتر يا بسيار کمتر از عامل‌هاي NSAID ديگر نمي‌باشد. بهبود شرايط بيمار ممکن است ظرف چهار ساعت اول پس از مصرف دارو مشاهده شود، و ادامه درمان به مدت يک تا دو هفته توصيه مي‌گردد. اما با اين حال، اين داروها براي بيماراني که دچار مشکلات پزشکي خاص ديگر نظير خون‌ريزي معدي روده‌اي، عملکرد نامناسب کليه‌ها، يا عملکرد نامناسب قلب مي‌باشند، توصيه نمي‌گردد. با وجود آنکه از لحاظ تاريخي، ايندومتاسين رايج‌ترين NSAID استفاده شده بوده است، يک داروي جايگزين نظير ايبوپروفن، مي‌تواند در غياب تأثيرگذاري بهتر، به دليل عوارض جانبي کمتر آن ترجيح داده شود. براي آن دسته از بيماراني که در معرض عوارض جانبي معدي NSAIDها قرار دارند، مي‌توان يک مهارکننده پمپ پروتون اضافي را نيز تجويز نمود.
 
کلشيسين
کلشيسين براي آن دسته از بيماراني که قادر به تحمل NSAIDها نمي‌باشند يک داروي جايگزين مي‌باشد. عوارض جانبي آن (در درجه نخست، آشفتگي معدي روده‌اي) استفاده از آن را محدود مي‌کند. اما با اين حال، آشفتگي معدي روده‌اي به دوز مصرفي بستگي دارد، و احتمال دچار شدن به آن را مي‌توان با استفاده از دوزهاي مصرفي کمتر ولي همچنان مؤثر، کاهش داد. کلشيسين مي‌تواند با برخي از داروهاي تجويز شده رايج ديگر نظير آتورواستاتين و اريترومايسين و برخي از داروهاي ديگر برهمکنش داشته باشد.
 
استروئيدها
گلوکوکورتيکوييدها به همان ميزان NSAIDها مؤثر تشخيص داده شده‌اند و در صورت وجود موارد منع استفاده براي NSAIDها قابل استفاده مي‌باشند. اين عامل‌ها در صورت تزريق به داخل مفصل نيز به بهبود منجر مي‌شوند؛ با اين وجود، يک مورد استثناء عفونت مفصلي مي‌باشد چرا که استروئيدها اين بيماري را حادتر مي‌کنند.
 
پگلوتيکاس
پگلوتيکاس (Krystexxa) در سال 2010 در ايالات متحده براي درمان نقرس تأييد شده است. اين دارو براي 3% از بيماراني که تاب مصرف داروهاي ديگر را ندارند يک گزينه به شمار مي‌رود. پگلوتيکاس هر دو هفته يک بار به صورت يک تزريق درون‌وريدي استعمال مي‌شود، و ديده شده است که در اين گروه جمعيتي بيماران باعث کاهش سطوح اسيد اوريک مي‌شود.
 
پروفيلاکسيس
شماري از داروها براي پيشگيري از رخدادهاي مجدد نقرس سودمندند، از جمله مهارکننده زانتين اکسيداز(شامل آلوپورينول و فبوکسوستات) و اوريکوزوريک‍ها (شامل پروبنسيد و سولفين‌پيرازون). بنا بر دلايل نظري دال بر حادتر شدن حمله، تجويز اين داروها معمولاً تا قبل از گذشت يک تا دو هفته پس از بهبود يک حمله حاد آغاز نمي‌شود، و اغلب براي سه تا شش ماه اول به صورت ترکيبي با يک NSAID و يا با يک کلشيسين مورد استفاده قرار مي‌گيرند. تجويز اين داروها معمولاً تا قبل از آنکه بيمار دو حمله نقرس داشته باشد توصيه نمي‌شوند، مگر آنکه تغييرات مفصلي ويرانگر، تيفوس، يا نارسايي کليوي اورات حاضر باشد، چرا که تا اين تاريخ اين داروها مقرون‌به‌صرفه تشخيص داده نشده‌اند. اقدامات مقتضي جهت کاهش سطوح اورات بايد افزايش داده شوند تا جايي که سطوح اسيد اوريک سرمي به پايين‌تر از 300–360 µmol/l (5,0-6,0 mg/dl) برسد، و اين اقدامات بايد به صورت نامحدود ادامه يابند. اگر در زمان يک حمله، اين داروها بطور ديرينه‌اي مورد استفاده قرار گرفته‌اند، توصيه مي‌شود استفاده از آنها را ادامه ندهيد. اگر امکان پايين آوردن سطوح اسيد اوريک به پايين‌تر از 6,0 mg/dl وجود ندارد و حملات تکرارشونده‌اي ديده مي‌شود، بدين صورت تلقي مي‌شود که بيماري نقرس موجود در برابر درمان مقاوم است. بطور کلي به نظر مي‌رسد اثربخشي پروبنسيد کمتر از آلوپورينول باشد.
نوعاً داروهاي اوريکوزوريک در صورتي ترجيح داده مي‌شوند که ترشح ناقص اسيد اوريک، به صورتي که جمع‌آوري 24-ساعته مايع ادرار که در ظروف مخصوص خود طي شرايط خاص،مقدار اسيد اوريک کمتر از 800 mg منجر شود، مشاهده گردد. با اين وجود، در صورتي که بيمار داراي سابقه سنگ کليه باشد تجويز اين داروها توصيه نمي‌گردد. در يک ترشح مايع ادرار 24-ساعته بيشتر از 800 mg، که بيانگر توليد بيش از حد مي‌باشد، تجويز يک مهارکننده زانتين اکسيداز ترجيح داده مي‌شود.
مهارکننده‌هاي زانتين اکسيداز (شامل آلوپورينول و فبوکسوستات) توليد اسيد اوريک را محدود مي‌کنند، و درمان بلندمدت با آنها ايمن بوده و توسط بدن بيمار مورد پذيرش قرار مي‌گيرد، و در بيماران مبتلا به نارسايي‌هاي کليوي و سنگ اوره قابل استفاده است، گرچه آلوپورينول در تعداد کمي از بيماران حساسيت شديد بوجود آورده است. در چنين مواردي تجويز داروي جايگزين، يعني فبوکسوستات، توصيه مي‌گردد.