لیست تمامی بیماری ها به همراه علائم و نحوه درمان:

لیست بیماری ها به ترتیب الفبای فارسی
چاقی - Obesity
  • معرفی
  • علائم
  • درمان

معرفی

چاقي وضيعت پزشکي است که بافت چربي بيش از حد طبيعي در بدن فرد انباشته شده باشد. انباشت بيش از حد بافت چربي مي‌تواند باعث پسرفت شاخص‌هاي سلامتي، از جمله کاهش ميانگين طول عمر و/يا کاهش کيفيت زندگي گردد. شايع‌ترين روش براي تخمين چاقي استفاده از شاخص توده بدن (BMI) است. شاخصي که با تقسيم کردن وزن شخص بر حسب کيلوگرم بر توان دوم قد وي بر حسب متر به دست ميايد. طبق تعريف هنگامي که شاخص توده بدن از 30 (kg/m^2) بيشتر شود، 30 kg/m2، آن فرد چاق محسوب مي‌شود.
 
دلايل متنوعي براي علت چاقي ارائه شده است. اما مهمترين علت مؤثر در چاقي و اضافه وزن، عبارت است از تمايل بدن ما براي ذخيره انرژي بصورت چربي اين تمايل به صورت تکاملي به انسان امروزي به ارث رسيده است. هزاران سال پيش، اجداد انسان امروزي به دليل نحوه تغذيه که عبارت بود از دوره‌هاي پرخوري، و انتظار طولاني مدت براي پيدا کردن دوباره غذا، توانايي ذخيره انرژي به صورت بافت اضافه چربي را به دست آوردند.
 
مرض چاقي احتمال ابتلا به بيماري‌هاي گوناگون، به خصوص بيماري‌هاي قلبي، ديابت نوع دوم، آپنه مسدود کننده خواب، انواع مشخصي از سرطان، آرتروز استخوان و آسم را افزايش مي‌دهد. مرض چاقي بيشتر به وسيله ترکيب بيش از اندازه انرژي غذايي ورودي، تحرکات بدني کم، و استعداد ژنتيکي، ايجاد مي‌شود. هرچند اندک مواردي در ابتدا به وسيله ژن، اختلالات غدد درون ريز، داروها يا امراض رواني ايجاد مي‌شوند. به عنوان شاهدي بر اين نظريه، برخي از افراد چاق با وجود کم غذا خوردن، به دليل محدود بودن متابوليسم کند بدن، دچار افزايش وزن مي‌گردند. به طور ميانگين، افراد چاق ميزان مصرف انرژي بيشتري نسبت به همتايان لاغر خود دارند که اين امر به دليل ميزان انرژي لازم براي نگهداري کردن از بدني که داراي اضافه وزن است، مي‌باشد. .رژيم غذايي و تمرينات ورزشي راه حل‌هاي اصلي مرض چاقي مي‌باشند. کيفيت رژيم غذايي را مي‌توان با کاهش مصرف غذاهاي پرانرژي، مانند غذاهاي پرچرب و شيرين، و همچنين استفاده بيشتر از غذاهاي گياهي رژيمي، افزايش داد. داروهاي ضد چاقي ممکن است جهت کاهش اشتها يا جلوگيري از جذب چربي، در کنار يک رژيم غذايي مناسب استفاده شوند. اگر رژيم غذايي، ورزش و دارو مؤثر نباشند، بالن شکمي مي‌تواند به کاهش وزن کمک کند؛ يا ممکن است جراحي براي کاهش حجم شکم و / يا طول روده، به جهت ايجاد سيري زودرس و کاهش توانايي جذب مواد مغزي، انجام گيرد.
 
مرض چاقي، با افزايش شيوع در بزرگسالان و کودکان، يکي از عمده ترين علل قابل پيشگيري مرگ و مير در سرتاسر جهان مي‌باشد، و صاحب نظران آن را به عنوان يکي از جدي ترين مشکلات سلامت عمومي در قرن بيست و يکم مي‌دانند. مرض چاقي در بسياري از مناطق مدرن جهان، (مخصوصا درجهان غرب) به عنوان لکه دار شدن شناخته مي‌شود؛ با اين وجود در گذشته در بسياري از موارد چاقي به عنوان سمبول توانگري و باروري شناخته مي شده است و هم اکنون نيز در برخي نقاط جهان اين عقيده وجود دارد.

علائم

مشخص است.

درمان

مهمترين درمان بيماري چاقي، ترکيبي از رژيم غذايي و ورزش‌هاي جسماني مي‌باشد. برنامه‌هاي رژيمي مي‌تواند منجر به کاهش وزن در دوره زماني کوتاهي شود، اما در بسياري از اوقات ادامه اين کاهش وزن دشوار بوده و نيازمند ورزش کردن و رژيمي داراي انرژي غذايي کمتر، به صورت قسمتي دائمي از زندگي شخص مي‌باشد. ادامه دادن يک فرايند کاهش وزن بلند مدت، در صورتي موفق مي‌باشد که نرخ تغيير وضعيت زندگي، به آرامي از 2 تا 20 درصد تغيير کند. تغييرات رژيمي و تغييرات روند زندگي در محدود کردن افزايش بي‌رويه وزن در حاملگي مؤثر مي‌باشد و براي مادر و کودک مؤثر مي‌باشد.
 
داروي ارليستت (ژنيکال)، در حال حاضر به صورت انبوه در دسترس بوده و براي استفاده بلند مدت تأييد شده است. هرچند کاهش وزن 2,9 kg (6,4 lb) در طي 1 تا 4  سال نسبتا کم مي‌باشد، و اطلاعات کمي در مورد اثر و عوارض بلند مدت اين داروها بر چاقي در دسترس است. مصرف اين دارو با اثرات جانبي نسبتا شديدي بر معده، همراه بوده و نگراني‌ها با افزايش اثر منفي آن بر کليه، افزايش مي‌يابد. دو داروي ديگر نيز در دسترس مي‌باشند. لرکاسرين (بلويک) منجر به کاهش وزن متوسط 3,1 kg (3% وزن بدن)، بيشتر از پلاسيبو در طول يک سال گردد. ترکيبي از فنترمين / توپيراميت / فنترمين و توپيراميت (کسيميا) نيز تا حدي مؤثر مي‌باشد.
 
مؤثرترين درمان براي چاقي جراحي بارياتريک مي‌باشد. يک جراحي که براي چاقي شديد، کاهش وزن بلند مدت و کاهش احتمال مرگ و مير را در پي دارد. يک سري تحقيقات نشان داد که کاهش وزن 14 تا 25 درصدي (با توجه به فرايند انجام شده) در طي 10  سال، در صورتي که همگام با پيشگيري‌هاي استاندارد کاهش وزن همراه باشد، منجر به کاهش 29 درصدي در تمام عوامل مرگ و مير خواهد شد. اين در حالي است که با توجه به هزينه و خطر عوارض موجود، محققان به دنبال راه‌هاي مؤثر ديگري مي‌باشند تا به درمان‌هاي کم خطرتري دست يابند.