لیست بیماری ها به همراه علائم و نحوه درمان:

خروسک - Croup
نام های دیگر: laryngotracheobronchitis، کروپ، لارنگوتراکئوبرونشیت
  • معرفی
  • علائم
  • درمان
خروسک - Croup

معرفی

خروسک یا کروپ (به انگلیسی: Croup) یا لارنگوتراکئوبرونشیت (laryngotracheobronchitis) به التهاب حلق، نای، برونش‌های اصلی اطلاق می‌شود. به علت تنگ بودن مجاری تنفسی در بچه‌ها ریسک ابتلا به انسداد مجاری هوایی به دلیل تورم والتهاب بیشتر است. لارنگوتراکئوبرونشیت در فصل پاییز و زمستان رخ می‌دهد و اغلب به فرم خفیف خود محدود شونده، تظاهر می‌یابد. این بیماری معمولاً در سنین 6 ماه تا 3 سال دیده می‌شود ولی در هر سنی می‌تواند رخ دهد. کروپ ویروسی در مردان با نسبت 3 به 2 شایع‌تر است. سن شایع معمولاً در 2 سالگی است چنان‌چه یکی از افراد خانواده به این بیماری مبتلا گردد خطر ابتلا سایر افراد خانواده 15 درصد است. این بیماری معمولاً در اثر آلودگی ویروسی مجرای هوای فوقانی رخ می‌دهد. این عفونت موجب بروز التهاب در داخل گلو می‌گردد، که منجر به مشکلات تنفسی و علائمی مانند سرفه به شکل «پارس سگ»، صدای خس‌خس و گرفتگی صدا می‌گردد. علائم خروسک ممکن است خفیف، متوسط و یا شدید باشد و معمولاً در هنگام شب تشدید می‌شوند. این بیماری معمولاً با مصرف استروئید خوراکی و در موارد شدیدتر با مصرف اپی‌نفرین درمان می‌گردد. در موارد بسیار نادری به بستری در بیمارستان نیاز می‌گردد.
بیماری خروسک را می‌توان بر اساس علائم بالینی تشخیص داد و احتمال بروز علائم ناشی از عوامل شدیدتری همچون اپی‌گلوتیت و انسداد مجرای هوایی وجود ندارد. بیشتر اوقات نیازی به بررسی‌های بیشتر –از جمله آزمایش‌های خون، رادیولوژی، و کشت میکروب- نیست. خروسک بیماری شایعی است و در حدود 15% از کودکان دیده می‌شود که بیشتر آنها در سنین 6 ماه تا 5-6 سال قرار دارند. نوجوانان و بزرگسالان به ندرت دچار خروسک می‌شوند. دیفتری یکی از عوامل عمده‌ای است که باعث این بیماری می‌گردد، که این عامل با موفقیت واکسیناسیون، و پیشرفت بهداشت و استانداردهای زندگی در جهان غرب بهبود یافته و به تاریخ پیوسته است.

علائم

نشانه‌های خروسک عبارتند از "پارس مانند شدن" سرفه، استریدور (صدایی زیر و شبیه خس خس به هنگام دم)، گرفتگی صدا و سختی تنفس که در هنگام شب تشدید می‌شوند. سرفه‌های پارس مانند معمولاً صدایی مانند صدای فوک و یا شیر دریایی دارند. گریه می‌تواند باعث تشدید خس خس شود؛ خس خس می‌تواند نشاندهنده تنگ شن مجرای هوا گردد. با بدتر شدن خروسک ممکن است از شدت خس خس کاسته شود. علائم دیگر عبارتند از تب، زکام (علائمی ماشبه علائم سرماخوردگی)، و به داخل فرورفتن پوست میان دنده‌ها. جاری شدن آب دهان و یا ظاهری بیمار معمولاً به دیگر موارد پزشکی مربوط است. معاینه بالینی بیماران باریک شدن فضای ساب گلوتیک را نشان می‌دهد چیزی که در رادیوگرافی با نمای برج کلیسا مشخص می‌شود. کروپ به ندرت با عوارض جدی همراه است تنها در ‎ 1/3 تا ‎ 2/6 درصد از بیماران نیاز به بستری در بیمارستان وجود دارد. مدت بیماری معمولاً 5 روز است، بعد از کاهش علایم جدی، سرفه خفیف ممکن است هم‌چنان برای چندین روز وجود داشته باشد. یک رابطه بین ابتلا به کروپ و آسم وجود دارد اما این‌که کدامیک عامل دیگری است مشخص نیست. در یک مطالعه در بیماران با تشخیص کروپ ریسک ابتلا به آسم تقریباً 2 برابر شد.

درمان

بسیاری از بیماران با علایم خفیف می‌توانند به صورت سرپایی و در خانه درمان شوند. ولی در صورت بروز هر یک از علایم مانند کبود شدن لب‌ها، ناخن، هر گونه اختلال تنفسی، آب‌ریزش از دهان و یا اختلال در بلع، علایم گیجی و بی‌قراری و عدم بهبود علایم درمانهای تخصصی تر انجام می‌شود. در بیماران با علایم سیانوز، رنگ پریدگی اندام‌ها، کاهش سطح هوشیاری و یا علایم افزایش کار تنفسی ناشی از دیسترس تنفسی درمان با اکسیژن شروع می‌شود. در کروپ با منشا باکتریال باید درمان با آنتی بیوتیک آغاز شود. چنان‌چه استریدور در حالت استراحت در بیمار وجود دارد تازمان بهبود استریدور پزشک بیمار را در بیمارستان بستری می‌کند.
درمان با استروئید در بهبود استریدور مؤثر است. استروئید استنشاقی اغلب مورد استفاده قرار می‌گیرند. پردنیزولون خوراکی با دوز 1 میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن اغلب مؤثر است. در یک آزمون تصادفی محققان کشف کردند که دگزامتازون با دوز ‏ 0/6 میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن در سرعت بهبود علایم کروپ خفیف موثر بوده‌است. یک مطالعه هم‌گروهی نشان داد که درمان با استرویید در کاهش علایم، بستری مجدد، کاهش مدت زمان بستری در بیمارستان و کاهش نیاز به درمان با اپینفرین موثر است. درمان استاندارد در این بیماری استنشاق بخار مرطوب است.
 
کودکان مبتلا به خروسک را باید تا جای ممکن آرام نگه داشت. استروئیدها به صورت روتین تجویز شده و در موارد شدید از اپی نفرین استفاده می‌شود. کودکان با سطح اکسیژن (مقدار اکسیزن محلول در خون) زیر 92% باید اکسیژن دریافت کنند. و افرادی که خروسک شدید دارند را می‌توان جهت نظارت بیشتر در بیمارستان بستری کرد. اگر به اکسیژن نیاز باشد، می‌توان از روش "مجاورتی" نیز استفاده کرد (نزدیک نگاه داشتن منبع اکسیژن به صورت کودک)، چرا که بیقراری کمتری در مقایسه با استفاده از ماسک اکسیژن ایجاد می‌نماید. کمتر از 0,2% افراد نیازمند لوله نای می‌شوند (لوله‌ای که در مجرای هوا قرار داده می‌شود).
 
استروئیدها
کورتیکوستروئیدهایی همچون دگزامتازون و بودزونید را می‌توان برای درمان خروسک به کار برد. پس از شش ساعت بهبود قابل توجهی دیده خواهد شد. با اینکه می‌توان این داروها را از طرق خوراکی (دهان)، غیرخوراکی (تزریق)، و یا از طریق تنفسی دریافت کرد، مصرف خوراکی ترجیح داده می‌شود. معمولاً یک دوز کافی بوده و مصرف آن اکثر اوقات کاملاً امن خواهد بود. دکزامتازون با دوزهای 0,15، 0,3 و 0,6   mg/kg همه به یک مقدار تاثیر دارد.
 
اپی نفرین
خروسک متوسط تا شدید را می‌توان با افشانه اپی نفرین التیام بخشید (محلولی استنشاقی که مجرای هوا را باز می‌کند). در حالیکه اپی نفرین معمولاً شدت خروسک را طی 10 تا 30 دقیقه کاهش می‌دهد، اثرات ان تنها تا دو ساعت باقی می‌ماند. اگر پس از گذشت 2 تا 4 ساعت پس از درمان حال کودک بهبود یافت و مشکلی پیش نیامد، می‌توان او را از بیمارستان مرخص نمود.
 
سایر درمان‌ها
درمان‌های دیگری نیز برای خروسک مورد مظالعه قرار گرفته‌اند اما شواهد کافی مبنی بر مفید بودن آن‌ها موجود نیست. تنفس بخار داغ و یا هوای مرطوب نوعی خوددرمانی سنتی است، اما مطالعات بالینی شواهدی از تاثیرگذاری آن به دست نیاورده‌اند. ، and currently it is rarely used. و این شیوه در حال حاضر به ندرت استفاده می‌شود. استفاده از شربت‌های سرفه که معمولاً حاوی دکسترومتورفان و یا گایافنزین هستند نیز توصیه نمی‌شود. While breathing heliox (a mixture of helium and oxygen) to decrease the work of breathing has been used in the past, there is very little evidence to support its use. از آنجایی که خروسک معمولاً ویروسی است آنتی بیوتیک‌ها اغلب استفاده نمی‌شوند مگر آنکه عفونت باکتریایی باشد. استفاده از آنتی بیوتیک‌هایی چون ونکومایسین و سفوتاکسیم برای عفونت‌های باکتریایی توصیه می‌شود. در موارد شدید مرتبط با آنفلوآنزا   A و B، آنتی ویروسهای گروه مهارکننده نوروآمینیداز را می‌توان استفاده کرد.