اگه به جای یادگرفتن، فقط روزهاتو را می گذرونی و هرساله فقط تولد می گیری و فقط سنت رو زیاد می کنی، بازنده محسوب میشی.
اگه فقط برای داشتن آسایش، اتومبیل و خونه، زندگی می کنی، بازنده ای.
اگه هر روز و هرشب، سریال های بیشتری می بینی و هنوز نمیتونی روزی ده صفحه کتاب بخونی، اگه آموختن و ارتقای شخصیت خودتو متوقف کردی، اگه تمام عمر، فقط یک الگو رو زندگی می کنی، جزء بازنده ها محسوب میشی.
اگه خوشحال بودن و شاد کردن دیگران رو یاد نگرفتی، اگه نمیتونی خودت و دیگران رو ببخشی، اگه بازی و تفریح در برنامه شما نیست، اگه شنا نمی کنی، اگه نمی تونی یک روز از وقتت رو برای دیدن دریاچه ای توی ۵۰ کیلومتری شهرت آزاد کنی، یا غروب آفتاب رو در دشت و کویر ۲۰ کیلومتریت تماشا کنی،
اگه خونواده، مهمونا و همه باید حتی توی روزای تعطیل، تا دیروقت منتظرت بمونند تا با تو شام بخورند،
تو یک بازنده واقعی هستی.
اگه تا حالا آدم برفی نساخته ای، اگه بعد از خوندن این متن می گی : "ای بابا دلت خوشه!" زندگیت رو باختی!
یادت باشه
شادی و خوشبختی ذخیره کردنی نیستند!
قابل بازیافت هم نیستند