خلاصه مقاله
اورشیرینگ (Oversharing) به افشای زودهنگام، افراطی یا نامتناسب اطلاعات شخصی در روابط بینفردی اطلاق میشود؛ رفتاری که گرچه در ظاهر شبیه خودافشایی صمیمانه است، اما اغلب کارکرد تنظیم اضطراب دارد. برخلاف خودافشایی سالم که تدریجی، دوسویه و متناسب با رشد رابطه است، اورشیرینگ معمولاً واکنشی، هیجانمحور و همراه با شرم ثانویه است.
این مقاله با تکیه بر نظریه نفوذ اجتماعی، دلبستگی بزرگسالان، مدلهای تنظیم هیجان و مفهوم تمایز خود، اورشیرینگ را بهعنوان یک راهبرد تنظیم بیرونی هیجان مفهومپردازی میکند. در این چارچوب، فعالشدن اضطراب دلبستگی یا احساس تنهایی، تحمل هیجانی ناکافی را در پی دارد و فرد برای کاهش تنش درونی، به افشای تکانشی متوسل میشود. این رفتار اگرچه تسکین کوتاهمدت ایجاد میکند، اما اغلب به شرم، نشخوار و بیثباتی رابطه منجر میشود. نقش طرحوارههایی مانند رهاشدگی، محرومیت هیجانی و تأییدطلبی نیز در تشدید این الگو بررسی شده است.
همچنین مقاله به تأثیر تقویت اجتماعی در فضای دیجیتال بر افزایش اورشیرینگ میپردازد و آن را از مفاهیمی چون نشخوار فکری و تخلیه هیجانی درمانی متمایز میکند. در بخش پایانی، چارچوبی کاربردی برای مداخله بالینی ارائه میشود که شامل افزایش تحمل هیجان، بازسازی باورهای دلبستگی، کار روی شرم و آموزش مرزبندی تدریجی است.
هدف نهایی، حذف آسیبپذیری نیست؛ بلکه تبدیل افشا از واکنش اضطرابی به انتخابی آگاهانه و تنظیمشده در بستر رابطهای امن است.