چرا جدایی از بعضی آدمها اینقدر وحشتناک است؟بعضی رابطهها ظاهراً عاشقانهاند، اما اگر دقیقتر نگاه کنیم، بیشتر شبیه چسبیدن یک کودک زخمی به اولین آدمی است که کمی مهربانی نشان میدهد. نه عشق است، نه صمیمیت.یک نیاز قدیمیِ برآوردهنشده است که دارد خودش را در قالب عشق جا میزند. در این نوع رابطهها، آدم نه طرف مقابل را میبیند، نه ویژگیهایش را،فقط جای خالی را میبیند—جای خالی امنیت، توجه، نوازش، یا پناهی که هیچوقت نداشته. به همین دلیل جدایی از این رابطهها اینقدر سخت است: تو از خود آدم جدا نمیشوی بلکه از نیازی جدا میشوی که سالها همراهت بوده. یک راه تشخیص و تمایز این دو از هم این است: اگر نبودنش بیشتر در تو ترس ایجاد میکند تا دلتنگی، آنچه تجربه میکنی عشق نیست؛ وابستگی است.
امیر اسکندریاندرمانگر پویشی و دکتری روان شناسی بالینی |دانشگاه تهران