رویکرد های درمانی در نوجوانان 

درمان نوجوانان نیازمند رویکردی چندبعدی است که شامل فرد، خانواده و مدرسه می‌شود. و از پر پژوهش ترین و کارآمد ترین رویکرد ها می توان به رویکرد شناختی رفتاری یا CBT اشاره کرد.

از منظر علمی، نوجوانی (Adolescence) دوره‌ای انتقالی بین کودکی و بزرگسالی است که با تغییرات زیستی، شناختی، هیجانی و اجتماعی عمیق همراه است.

تعریف سنی نوجوانی

بر اساس:

سازمان جهانی بهداشت (WHO): ۱۰ تا ۱۹ سال

برخی منابع تحولی: ۱۲ تا ۱۸ سال

روان‌شناسی رشد معاصر: گاهی تا ۲۴ سالگی را به عنوان بزرگسالی نوظهور (Emerging Adulthood) در نظر می‌گیرد.

روش ها و رویکرد های مختلفی برای درمان کودک صورت می‌گیرد رایج ترین آن ها عبارتند از: 

تعداد جلسات تراپی کودک به عوامل مختلفی بستگی دارد و از یک کودک به کودک دیگر متفاوت است. برخی از عوامل مؤثر بر تعداد جلسات شامل نوع مشکل، شدت آن، اهداف درمانی، و نحوه پاسخ‌دهی کودک به تراپی است. با این حال، می‌توان چند مورد کلی را بیان کرد:

شروع تراپی برای کودک زمانی توصیه می‌شود که نشانه‌های مشکلات روانی، رفتاری یا عاطفی در او مشاهده شود و این مشکلات زندگی روزمره، تحصیل یا روابط او با دیگران را تحت تأثیر قرار دهند.

وظایف اصلی روان شناس کودک 

عوامل مؤثر بر روان‌شناسی کودک 

ژنتیک: هوش، خلق و خو

خانواده: محبت، توجه، سبک تربیتی

محیط اجتماعی: دوستان، مدرسه، جامعه

تجارب اولیه: تعاملات اولیه و ایمن یا پرتنش

سلامت جسمی و تغذیه

مشکلات رایج روانی در کودکان 

اضطراب و ترس‌های شدید

مشکلات تمرکز و یادگیری

پرخاشگری یا لجبازی مداوم

اختلالات خواب

مشکلات اجتماعی (انزوا یا اختلال ارتباط)

تعریف روان شناسی کودک 

روان‌شناسی کودک شاخه‌ای از روان‌شناسیه که به مطالعه‌ی رفتار، افکار، احساسات و رشد کودکان می‌پردازه. این علم کمک می‌کنه بفهمیم چرا کودک این کارها رو انجام می‌ده و چطور می‌تونیم رشد سالم ذهنی، اجتماعی و عاطفی داشته باشه.