برداشت شخصی بر اساس مقاله:«Attachment Styles Are Changing»
(آدم‌ها بیش از هر زمانی به رابطه نیاز دارند اما کمتر از هر زمانی به رابطه اعتماد میکنند)
این روزها اگر در رابطه‌ها حس می‌کنی همه‌چیز ناپایدارتر شده، یا آدم‌ها زود نزدیک می‌شوند و زود دور می‌شوند، فقط تو نیستی که اینجور فکر میکنی،نسل امروز واقعاً با یک تغییر بزرگ در الگوهای دلبستگی روبه‌روست. خیلی از روان‌شناس‌ها در یادداشت‌هایی که در سال ۲۰۲۵ چاپ شده‌اند توضیح می‌دهند که فضای دیجیتال، سرعت بالای پیام‌رسانی، رابطه‌های کوتاه‌مدت و فشارهای ذهنی باعث شده مغزها کمتر احساس امنیت کنند. همین کمبود امنیت خودش را این‌طور نشان می‌دهد که آدم‌ها هم صمیمیت می‌خواهند و هم از آن می‌ترسند؛ هم به رابطه نیاز دارند و هم سریع عقب می‌کشند.افزایش دلبستگی اجتنابی یعنی خیلی‌ها با خودشان می‌گویند: «اگه زیاد نزدیک شم، دردسر می‌شه.» و افزایش حساسیت در دلبستگی مضطرب یعنی خیلی‌ها کوچک‌ترین فاصله را نشانه‌ی رهاشدن می‌بینند. سبک ایمن هم کمتر شده چون والدین، جامعه و حتی مدرسه‌ها زیر فشار بیشتری‌اند و فرصت برای تنظیم هیجانی مشترک کمتر است. نتیجه این می‌شود که جوان‌ها بیشتر به منابع بیرونی هیجان وصل می‌شوند،نه به آدم‌های امن.شبکه‌های اجتماعی هم کار را سخت‌تر کرده‌اند: با آدم ها در تماس هستیم اما خیلی کم‌پیش میاد رابطه انسانی را به معنای واقعی کلمه تجربه کنیم ؛ زیاد پیام می‌دهیم اما کم فضا ارتباطیمان را امن می‌سازیم. ghosting، مقایسه دائمی، و micro-rejection مغز را در حالت آماده‌باش نگه می‌گذارد. اسم سبک‌های دلبستگی همان است، اما تجربه‌ی زیسته کاملاً تغییر کرده. الان آدم‌ها بیش از هر زمانی به رابطه نیاز دارند اما کمتر از هر زمانی به رابطه اعتماد می‌کنند.برای همین است که ما باید یاد بگیریم آرام‌تر نزدیک شویم، شفاف‌تر حرف بزنیم و امنیت بیشتری بسازیم،چیزی که مغز نسل امروز واقعاً تشنه‌ی آن است.
امیر اسکندریان درمانگر پویشی و دکتری ‌روانشناسی بالینی|دانشگاه تهران

چرا جدایی از بعضی آدم‌ها این‌قدر وحشتناک است؟بعضی رابطه‌ها ظاهراً عاشقانه‌اند، اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، بیشتر شبیه چسبیدن یک کودک زخمی به اولین آدمی است که کمی مهربانی نشان می‌دهد. نه عشق است، نه صمیمیت.یک نیاز قدیمیِ برآورده‌نشده است که دارد خودش را در قالب عشق جا می‌زند. در این نوع رابطه‌ها، آدم نه طرف مقابل را می‌بیند، نه ویژگی‌هایش را،فقط جای خالی را می‌بیند—جای خالی امنیت، توجه، نوازش، یا پناهی که هیچ‌وقت نداشته. به همین دلیل جدایی از این رابطه‌ها این‌قدر سخت است: تو از خود آدم جدا نمی‌شوی بلکه از نیازی جدا می‌شوی که سال‌ها همراهت بوده. یک راه تشخیص و تمایز این دو از هم این است: اگر نبودنش بیشتر در تو ترس ایجاد می‌کند تا دلتنگی، آنچه تجربه می‌کنی عشق نیست؛ وابستگی است.

امیر اسکندریاندرمانگر پویشی و دکتری روان شناسی بالینی |دانشگاه تهران