تابآوری روانی در زمانه جنگ
وقتی اضطراب، ناامنی و ابهام بخشی از زندگی روزمره میشوند
در زمانهای زندگی میکنیم که بسیاری از انسانها، تجربهای مداوم از ناامنی روانی را با خود حمل میکنند. اخبار بحران، تهدیدهای نظامی، فشار اقتصادی، آینده مبهم، فرسودگی شغلی و تنشهای اجتماعی، ذهن و بدن را در وضعیتی از آمادهباش دائمی قرار میدهند.
در چنین شرایطی، یکی از مهمترین مفاهیمی که در روانشناسی امروز درباره آن صحبت میشود، «تابآوری روانی» است؛ مهارتی که به انسان کمک میکند در دل بحران، فرو نپاشد و بتواند دوباره تعادل خود را بازیابد.
تابآوری روانی چیست؟
تابآوری روانی (Psychological Resilience) به معنای توانایی انسان برای سازگار شدن با شرایط دشوار، مدیریت فشار روانی و ادامه زندگی در وضعیتهای بحرانی است.
برخلاف تصور رایج، تابآوری به معنای بیاحساس بودن یا «همیشه قوی ماندن» نیست. انسان تابآور ممکن است بترسد، خسته شود، گریه کند یا حتی مدتی از پا بیفتد؛ اما در نهایت میتواند دوباره خودش را جمع کند و به زندگی بازگردد.
در روانشناسی بحران، تابآوری بیشتر شبیه «انعطافپذیری روان» است تا مقاومت خشک و سخت. درست مثل شاخه درختی که در طوفان خم میشود اما نمیشکند.
{این مطالب بخشی از سمینار و کارگاه هیبریدی تاب آوری روانی در زمانه جنگ است که مدرس آن دکتر مصطفی نجم آبادی بوده اند. }