یکی از تلخ‌ترین شکل‌های آسیب در رابطه انسانی است؛ وقتی کودکی که باید پناه بگیرد، خودش پناهگاه مادرش می‌شود.کودکی که باید مراقبت شود، مراقب مادرش می‌شود؛ باید شنیده شود، اما شنونده دردهای مادر می‌شود؛ باید اجازه داشته باشد خشمگین، غمگین و نیازمند باشد، اما یاد می‌گیرد احساسات خودش را پنهان کند تا مادرش فرو نریزد. او خیلی زود می‌فهمد که برای حفظ رابطه، باید از نیازهای خودش بگذرد
و هیچ‌کس نمی‌فهمد چه اتفاقی افتاده است؛ چون این کودک ممکن است همان فرزندی باشد که همه تحسینش می‌کنند: مستقل، موفق، مسئولیت‌پذیر و همیشه مراقب دیگران. اما پشت این بزرگسالیِ زودرس، گاهی کودکی ایستاده که هیچ‌وقت فرصت نکرده فقط کودک باشد.
زخم عمیق این رابطه فقط این نیست که مادر نتوانسته نیازهای فرزندش را ببیند؛ این است که فرزند یاد گرفته برای حفظ عشق مادر، نیازهای خودش را نبیند.