‍ چگونه مادر به‌جای آنکه فرزندش را از زخم‌های خودش در امان ن

یکی از تلخ‌ترین شکل‌های آسیب در رابطه انسانی است؛ وقتی کودکی که باید پناه بگیرد، خودش پناهگاه مادرش می‌شود.کودکی که باید مراقبت شود، مراقب مادرش می‌شود؛ باید شنیده شود، اما شنونده دردهای مادر می‌شود؛ باید اجازه داشته باشد خشمگین، غمگین و نیازمند باشد، اما یاد می‌گیرد احساسات خودش را پنهان کند تا مادرش فرو نریزد. او خیلی زود می‌فهمد که برای حفظ رابطه، باید از نیازهای خودش بگذرد

و هیچ‌کس نمی‌فهمد چه اتفاقی افتاده است؛ چون این کودک ممکن است همان فرزندی باشد که همه تحسینش می‌کنند: مستقل، موفق، مسئولیت‌پذیر و همیشه مراقب دیگران. اما پشت این بزرگسالیِ زودرس، گاهی کودکی ایستاده که هیچ‌وقت فرصت نکرده فقط کودک باشد.

زخم عمیق این رابطه فقط این نیست که مادر نتوانسته نیازهای فرزندش را ببیند؛ این است که فرزند یاد گرفته برای حفظ عشق مادر، نیازهای خودش را نبیند.

و تلخ‌ترین بخش ماجرا اینجاست: کودک نمی‌تواند به‌سادگی نتیجه بگیرد که مادرش در دوست داشتن درست او ناتوان است؛ خیلی وقت‌ها نتیجه می‌گیرد که خودش به‌اندازه کافی دوست‌داشتنی نیست!

این الگو ممکن است سال‌ها بعد، در روابط عاشقانه، دوستی‌ها و حتی رابطه با فرزندان خودش تکرار شود؛ هر بار که به‌جای پرسیدن «من چه احساسی دارم؟» بپرسد «دیگران از من چه انتظاری دارند؟»؛ هر بار که از ترس رها شدن، بیشتر از توانش ببخشد و هر بار که برای دوست داشته شدن، خودش را کوچک‌تر کند

این کودک نمی‌داند مادرش از او چیزی می‌خواهد که فراتر از توان و جایگاه اوست. او فقط می‌داند که وقتی مادرش را راضی نگه می‌دارد، رابطه آرام‌تر است و وقتی از خودش می‌گوید، ممکن است با خشم، سرزنش یا طرد مواجه شود. پس برای حفظ عشق، خودش را کنار می‌گذارد.

این کودک ممکن است در بزرگسالی به انسانی موفق، مستقل و مسئولیت‌پذیر تبدیل شود؛ کسی که همه روی او حساب می‌کنند، اما خودش به‌سختی می‌تواند به دیگران تکیه کند. کسی که مراقبت کردن را خوب بلد است، اما وقتی نوبت به نیازهای خودش می‌رسد، احساس گناه می‌کند.

وقتی مادر از فرزندش برای پر کردن خلأهای عاطفی خود استفاده می‌کند، ممکن است فرزندی بزرگ کند که تمام عمر، دیگران را از تنهایی نجات می‌دهد، اما خودش نمی‌داند چگونه از تنهاییِ درونش رها شود.

هیچ کودکی نباید بهای دوست داشته شدن را با از دست دادن خودش بپردازد.