ارتباط والدگری باکفایت با فرایند اجتماعی شدن و هویت یابی نوجوانان

رابطه والد-کودک هویت و جهان بینی اورا شکل می دهد و وضعیت بهزیستی روانشناختی ،میزان تاب آوری و شادمانی و خودانگیختگی او را رقم میزند .

پدر و مادر منبع عشق صادقانه ،بی قید و شرط هستند که در رشد و خودشکوفایی کودک نقش مهمی ایفا می کنند. درمراحل چرخه زندگی زوجین با تولد نوزاد وظایف و نقش جدید مراقبت ، حمایت و هدایت و رشد معنوی را علاوه بر نقش های زن و شوهری خویش به عهده دارند .

چیزی به عنوان والد تمام عیار و کامل وجود ندارد ،همه انسان ها در مسیر پویای زندگی مرتکب نقض و بدکارکردی می شوند .

مولفه هایی مانند عشق ،تحسین، صداقت،انعطاف پذیری، پذیرش،تاب آوری، تشویق در عزت نفس سالم و سلامت روان کودک تاثیر مثبت دارد. همچنین رفتار نامناسب ،تحقیر،بی توجهی ،تنبیه بدنی،سرکوب هیجانات و عدم ابرازشان به عدم خودمختاری و استقلال کودک منجر می شود.

حال والدینی را ببینید که آهنگ رشدی کودک و روحیه چالش پذیری استقلالش را به رسمیت نمی شناسند و این خود به عزت نفس وی آسیب می رساند. حس من به اندازه کافی خوب نیستم!

آیا نسبت به حقوق خود به عنوان یک کودک یا نوجوان و مراحل رشدی خود و تکلیف هایش آگاه هستید؟

آیا فکر میکنید ارتباط شما با والدین سرمنشا استرس و اضطراب است ؟

آیا شما را کنترل و تحقیر می کنند و مهارت چالش پذیری و استقلال را از شما محروم می کنند و از تصمیمات شما ناخشنودند و بابت تصمیم هایتان احساس بی کفایتی میکنید ؟

آیا توانایی مواجهه با مشکلات و تعارضات بین فردی را ندارید ؟

آیا در روابط خود عدم قاطعیت و جراتمندی را تجربه می کنید ؟

آیا احساس به اندازه کافی خوب نبودن میکنید ؟

اگر والدین شما پیوسته به لحاظ عاطفی ،فیزیکی به شما آسیب میزنند و کنترل تمام وجودتان را دارند و اجازه ابراز وجود و خلاقیت را در شما خفه کرده اند ،در اثر تلنبار چنین تجربیات آسیب زای احساسات غم ،خشم و شرم و مسائل حل نشده عاطفی ،شما در بزرگسالی نیز اضطراب و درد را تجربه خواهید کرد مگر با شناسایی و ترمیم جراحت های هیجانی کودکی، به زندگی و سلامت روان خویش جان دوباره ببخشید .

والدینی که گره های شخصیتی خود را واکاوی نکرده و حتی از آن بی خبر هستند سعی دارند با کنترل بیش از حد و مهار رشد و خودمختاری کودک، کودکی وابسته و ترسو و مضطرب بپرورانند.

متاسفانه از این والدین به عنوان سمی یاد می شود اما من می گویم والدین ناآگاه و آسیب دیده که خودشان هم در رشد و تجربه احساساتشان زخم خورده اند .بنابراین خودانگیختگی و نگاهی همدلانه را جایگزین نگاه خصمانه و حس قربانی بودن کنیم و برای پرورش ظرفیت های درون روانی خویش با تاب آوری و شهامت سری به جای زخم های عاطفی مان بزنیم و بعد ترمیم آنها با شفقت به خود و بخشش والدین از حقوق انسانی خود دفاع کنیم و در مسیر هویت یابی و تحقق بخشیدن به خود توانمند شویم .

نوجوانی #هویت # والدگری سالم #بهزیستی روانشناختی# دکتر سارا درویش #کتاب راهنمای نوجوانان برای غلبه بر رفتارهای سمی و سواستفاده گرایانه عاطفی والدین 

از وقتی پا در اتاق درمان می گذاری

من به تو مبتلا می شوم

با تو تردید میکنم که آیا باید ادامه بدهم یا برگردم

با تو مضطرب می شوم و تحمل ابهام کلافه ام می کند

با تو کنجکاو می شوم و پر از سوالات بی جواب

با تو به آرامی و باتردید شروع می کنم

با تو مراقبم که اشک هایم سر و راز درونم را نگوید

با تو بغض می کنم اما برخلاف تو در دل می گریم

با تو قدم به قدم به سمت درب قدیمی خانه پدری ات می آیم

با تو باهزار دلهره و ترس با افراد مهم زندگی ات مواجه می شوم

با تو خشمگین می شوم

با تو جراتمند می شوم

با تو کودکی یتیم می شوم و برای والدین خوب نداشته  سوگواری می کنم

با تو زخم هایم باز می شود

با تو نوازش می گیرم

با تو دلم قرص می شود

درون زخمی تو ، کودک زخمی ام را به چالش می کشد.

با هم تصویری امن میسازیم و امنیت را برای اولین بار مزه مزه می کنیم

تو از من جدا می شوی

از اتاق درمان خارج می شوی

اما همچنان به تو میبالم که مسیر رشد را برای خودت انتخاب کردی 

من قیام میکنم و به پاس همه تلاش هایت برای آگاهی و توانمندی هایت بتو افتخار میکنم 

و برای شکوفایی ات در قلبم رستاخیزی از انسانیت بپا می‌شود که بسیار دل‌انگیز است

دکتر سارا درویش 

روانشناس درمانگر