این اختلال ناشی از یک تجربه آسیب زا به صورت واقعی (تجربه رویداد یا حتی مشاهده حادثه برای شخص دیگر) یا به صورت ذهنی (مطالعه یا شنیدن داستان رویداد آسیب زا) است.
این اختلال با احساس ترس، درماندگی شدید، احساس تهدید شدن به صدمه و آسیب جسمانی یا خطر مرگ همراه می باشد.
نشانه ها باید دست کم یکماه ادامه داشته باشند.
نشانه های مذکور ۶ ماه پس از تجربه رویداد آسیب زا دیده میشوند.
ملاک های تشخیصی این اختلال شامل:
۱. روبه رو شدن با خطر واقعی مرگ با احساس تهدید به مرگ؛
- تجربه رویداد آسیب زا برای فرد یا مشاهده آن برایدیگران یا اطلاع از رویداد آسیب زا برای دیگران
- فرد به طور مکرر و شدید با جزییات ناخوشایند مربوط به رویداد آسیب زا روبه رو میشود
۲. وجود یک یا چند مورد از نشانه های مزاحم زیر؛
- مرور خاطرات پریشان کننده مکرر و مزاحم درباره رویداد آسیب زا و در کودکان به صورت بازی های تکراری با محتوای رویداد آسیب زا
- کابوس های شبانه
- پریشانی روانی شدید هنگام رویارویی با نشنانه های درونی و بیرونی که شبیه به حادثه آسیب زا هستند با با آن ارتباط دارند
- داشتن واکنش های فیزیولوژیک
۳. اجتناب پیوسته از محرک های مربوط به رویداد آسیب زا؛
- اجتناب از خاطرات
- اجتناب از یادآورهای بیرونی مانند افراد و موقعیت ها
۴. تغییرات منفی در خلق و شناخت (وجود دو یا چند مورد از علائم)؛
- ناتوانی در یاد آوری جنبه های مهم از رویداد آسیب زا
- باور های منفی و اغراق آمیز در مورد خود، مردم و دنیا (من بد هستم، دنیا خطرناکه، هیچکسی قابل اعتماد نیست و...)
- افکار تحریف شده در مورد علت رویداد که باعثمیشود فرد خود را مقصر دانسته و سرزنش کند
- حالت های هیجانی منفی و پایدار مانند ترس، احساس شرم و گناه
- کاهش چشمگیر به علاقه به فعالیت های مهم
- ناتوانی در تجربه هیجانات مثبت مانند شادی، محبت
۵. تغییرات چشمگیر در برانگیختگی و واکنش پذیری به رویداد آسیب زا (وجود دو یا چند مورد از علائم)؛
- پرخاشگری کلامی با افراد
- رفتاری های بی پروا و خودتخریب گری
- گوش بزنگی
- مشکل در تمرکز
- خواب آشفته و نامناسب
- یکه خوردن های شدید
نظرات شما
نظرتون در مورد پست اختلال استرس پس از سانحه PTSD چی هست ؟