صبر کردن برای دریافت نتیجه آزمایش یا تست های مختلف مثل نمونه برداری، ام-آر-آی، کمیسیونهای پزشکی یا حتی آزمایش خون، یکی از سختترین چالشهاییست که افراد مبتلا به بیماری مزمن با آن رو به رو می شوند و نیازمند توان ذهنی-روانی بالاییست. حتی اگر فرد از سلامت کامل برخوردار باشد و صرفا جهت چک آپ سالیانه آزمایش داده باشد مضطرب می گردد. چه برسد به کسی که بیماری، روی بخش بزرگی از زندگی اش سایه انداخته است. داروهایم جواب داده؟ بدتر شدم یا بهتر؟ جراحی ام میکنند یا قرار است با همین شرایط بسازم؟ نکنه چیز خطرناکی پیدا کنند؟ ابهام، ابهام، ابهام...
این اضطرابها طبیعیست. تقریبا همه را درگیر خود می کند و اغلب افراد خود را ملزم می سازند ک ساکت بمانند، نفسشان را حبس کنند تا زمان بگذرد و نتیجه حاضر گردد. برخی انقدر کلافه میشوند که دیگر بهبود بیماری یا سلامتی در جواب برایشان اهمیتی ندارد و فقط می خواهند زودتر تکلیفشان مشخص شود.