در شبکه های اجتماعی پر از پست ها و مطالبیست که از تمرینات معنوی برای بهبود علائم اختلالات روانی یا رنج واقعیت زندگی نام می برند. گرچه معنویت (بر اساس باورهای شخصی و فرهنگی هر کداممان) تاثیر بسیاری بر سلامت انسان دارد، اما گاهی این تمارین و تفسیرهای اسپیریچوالی، کارکرد سالمی ندارد و به اختلالات یا رنجها به شکلی موزیانه سوخت بیشتری برای شعله ور تر شدن می رساند. به این کارکرد، دور زدن معنوی می گویند. اولین بار اصطلاح دور زدن معنوی (Spiritual Bypassing) توسط جان ولوود مطرح شد. بعنوان نوعی مکانیزم دفاعی که در آن فرد از باورها و تمرینات معنوی به عنوان سپری برای فرار از مواجهه با دردهای عمیق، تروماها و هیجان‌های ناخوشایند استفاده می‌کند.

با توجه به اینکه امروزه حیوانات خانگی بخش پررنگی از زندگی روزمره مان شده، و همچنین سوگیری شدیدی که عده ای نسبت به آن دارند، نگرانی هایی بابت عواقب پت داشتن در خانواده ها به وجود آمده. بنابراین تصمیم گرفتم تا این موضوع را بصورت کلی و خلاصه از منظر روانشناسی بررسی کنم. سوال اول این است: آیا وابستگی به حیوان خانگی ناسالم است؟  
 از منظر روان‌شناسی، پاسخ این است: لزوما خیر.

آماده ساختن محیط:

تمیز کردن خانه، محل کار و آماده ساختن محیط، برای کسی که در ذهنیت بقا مانده است، آخرین اولویت را دارد. اما برای ریست شدن، جزو موثرترین کارهای ممکن در نظر گرفته می شود. اول از همه باید متذکر شوم، نیاز نیست این قدم را به یکباره بردارید. نیازی نیست در یکروز، کل خانه خود را مرتب کنید. خودتان را زده نکنید.  "آماده ساختن محیط"، قرار است به ما کمک کند تا دوباره شروع کنیم و بلند شویم. نه اینکه دوباره به عود بیماری یا بحران برگشته، خسته و زمینگیر شویم.

گاهی وقتها که از کامپیوترمان، زیاد کار می کشیم، کند می شود یا ارورهای پر سروصدا و بی منطق می دهد و گاهی کاملا فریز می شود. بدون توجه به اینکه دلیل اصلی این بازی ها، پردازنده مرکزی کامپیوتر است، یا حافظه اصلی یا حافظه جانبی یا یکی از صد قطعه دیگر، آن را ریست می کنیم. نود در صد مواقع، مشکل حل می شود. گویا کامپیوتر، نفسی تازه می کند و دوباره سرحال و قبراق، آنچه باید انجام دهد را انجام می دهد.

وقتی بحرانی در زندگیمان رخ می دهد، تمام کارهایی که بصورت روتین و مستمر انجام می دادیم بهم می ریزد. زندگی، نظم مورد قبولمان را از دست می دهد و ذهنیتمان به جای رشد، به بقای صرف، تغییر حالت می دهد.  سوال اصلی ذهنمان، از "چگونه پیشرفت کنم" به "چگونه دوام بیاورم" تغییر می کند...

اگر با یک بیماری مزمن تشخیص‌داده‌شده زندگی می‌کنید و احساس می‌کنید در این روزهای سخت به یک جمع همدل و آگاه نیاز دارید، می‌توانید از طریق لینک زیر به جمع کوچک ما در تلگرام بپیوندید:

https://t.me/chronicIllnessPeers

گروه همسفران زندگی با بیماری مزمن

۱. آیا تا به حال این احساس را داشته‌اید که گویی از بیرون بدنتان به خود نگاه می‌کنید، انگار که شاهد حرکات و رفتار فرد دیگری هستید؟

۲. آیا زمان‌هایی پیش آمده که احساس کنید بخشی از بدن (مثلاً دست یا پا) یا کل وجودتان برایتان بیگانه و غیرطبیعی به نظر می‌رسد؟

۳. آیا این حس را تجربه کرده‌اید که گویی دو شخصیت متفاوت هستید. یکی که در حال انجام فعالیت‌های روزمره است و دیگری که در سکوت، تنها نظاره‌گر اعمال اولی است؟

افراد مبتلا به بیماری‌های جسمی یا مزمن معمولا تجربه مشترکی دارند: نوسانات انرژی، افت تمرکز، وقفه‌های ناخواسته و دشواری در حفظ ریتم اجرای کارها. این شرایط، مسیر حرفه‌ای و شغلی را برای بسیاری از این افراد، مبهم و گاهی ناامیدکننده می‌کند. اما در سال‌های اخیر، مطالعات روانشناسی انگیزشی و تجربه‌های بالینی نشان می‌دهد که با ایجاد ساختارهای انعطاف‌پذیر و شخصی‌سازی‌شده از جمله مدیریت انرژی ذهنی، عادت‌سازی هدفمند و کاهش بار تصمیم‌گیری، می‌توانند حتی با وجود بیماری، ظرفیت اجرایی پایدار و قابلیت راه‌اندازی کسب‌وکاری  ارزش آفرین داشته باشند.