دور زدن معنوی

در شبکه های اجتماعی پر از پست ها و مطالبیست که از تمرینات معنوی برای بهبود علائم اختلالات روانی یا رنج واقعیت زندگی نام می برند. گرچه معنویت (بر اساس باورهای شخصی و فرهنگی هر کداممان) تاثیر بسیاری بر سلامت انسان دارد، اما گاهی این تمارین و تفسیرهای اسپیریچوالی، کارکرد سالمی ندارد و به اختلالات یا رنجها به شکلی موزیانه سوخت بیشتری برای شعله ور تر شدن می رساند. به این کارکرد، دور زدن معنوی می گویند. اولین بار اصطلاح دور زدن معنوی (Spiritual Bypassing) توسط جان ولوود مطرح شد. بعنوان نوعی مکانیزم دفاعی که در آن فرد از باورها و تمرینات معنوی به عنوان سپری برای فرار از مواجهه با دردهای عمیق، تروماها و هیجان‌های ناخوشایند استفاده می‌کند.

در شبکه های اجتماعی پر از پست ها و مطالبیست که از تمرینات معنوی برای بهبود علائم اختلالات روانی یا رنج واقعیت زندگی نام می برند. گرچه معنویت (بر اساس باورهای شخصی و فرهنگی هر کداممان) تاثیر بسیاری بر سلامت انسان دارد، اما گاهی این تمارین و تفسیرهای اسپیریچوالی، کارکرد سالمی ندارد و به اختلالات یا رنجها به شکلی موزیانه سوخت بیشتری برای شعله ور تر شدن می رساند. به این کارکرد، دور زدن معنوی می گویند. اولین بار اصطلاح دور زدن معنوی (Spiritual Bypassing) توسط جان ولوود مطرح شد. بعنوان نوعی مکانیزم دفاعی که در آن فرد از باورها و تمرینات معنوی به عنوان سپری برای فرار از مواجهه با دردهای عمیق، تروماها و هیجان‌های ناخوشایند استفاده می‌کند. در این حالت، فرد به‌جای عبور و هضم رنج، با استناد به مفاهیمی چون مثبت‌اندیشی سمی یا توجیهات معنوی، روی زخمهای روانی خود سرپوش می گذارد و به آرامشی تصنعی پناه می برد. این رویکرد در واقع انکار واقعیتهای روان‌شناختی و سرکوب سایه‌های درون است که نه تنها به رشد منجر نمی شود، بلکه صدای ناهشیار فرد را نیز خفه میکند.

پیامد درازمدت این فرار به ظاهر مقدس، چیزی نیست به جز فرسودگی، اضطراب‌های مزمن و جدایی عاطفی از خود و دیگران. با دور زدن معنوی، احساسات سرکوب‌ شده از بین نمی‌ روند، بلکه در اعماق روان باقی می‌ مانند و مانع تجربه صمیمیت واقعی می‌ شوند. درواقع معنویت اصیل بر پایه انکار تاریکی‌ها بنا نشده، مستلزم روبرو شدن با تجربه هاست. تجربه خوشایند یا ناخوشیند. سلامت روان واقعی در انتزاع رخ نمیدهد. تنها با پذیرش تمام ابعاد وجودی، حتی بخش‌های آسیب دیده و خشمگینمان آغاز می‌گردد.

برای رهایی از این تله و دستیابی به یکپارچگی، باید سواد عاطفی و هیجانی خود را توسعه دهیم و مدیتیشن یا تمرینات معنوی را جایگزینی برای روان‌ درمانی ندانیم. بنابراین بهتر است به جای فرار، به بدن خود متصل شویم و معنویت را به معنای پذیرش مشفقانه‌ تمام ابعاد وجود (اعم از تاریکی و روشنی) تعریف کنیم. شفای حقیقی یعنی حضور آگاهانه در تمامی لحظات انسانی ...

ممنونم از وقتی که به این نوشته ام اختصاصا دادید. مقاله کاملتر در زمینه معنویت و رواندرمانی را در وبسایت شادا کوشا مطالعه کنید. shadakousha.ir

بشری صدقی، روانشناس بالینی.

جهت تعیین وقت تلفنی، تصویری یا حضوری از همین پلتفرم اقدام کنید.