بیایید به شکل دقیق و پدیدارشناسانه-اگزیستانسیال به موضوع وسواس‌های مربوط به آزار دیدن از ردیف نبودن یا نامرتب بودن اشیاء بپردازیم و سپس راه درمان آن را از دیدگاه رواندرمانی اگزیستانسیال بررسی کنیم.

در اعماق تجربهٔ زیستهٔ یک فرد، «چسبناک بودن» فقط یک کیفیت فیزیکی نیست، بلکه کیفیتی هست که به خودِ بودنِ او رخنه می‌کند. چسبناک‌بودنِ ماده به‌گونه‌ای نمادین با محاصره‌شدنِ ذهن، کم‌بودنِ آزادیِ حرکت و تهدید به بی‌نظمیِ وجود درآمیخته است.

در ادامه یک جستار پدیدارشناسانه و اگزیستانسیال دربارهٔ وسواس آزار دیدن از مواد چسبناک یا باقی‌ماندهٔ مواد و راه‌های روان‌درمانی اگزیستانسیال برای درمان آن آورده شد

 وسواس‌های جسمانی (اشتغال ذهنی افراطی با علائم بدنی، ترس از بیماری، وارسی مداوم ضربان، تنفس، پوست، گوارش و…) صرفا خطای شناختی یا بدفهمی پزشکی نیستند؛ بلکه نحوه‌ای از *بودن-در-جهان*‌اند که در آن «تن» از زمینه‌ی بدیهی زیستن جدا می‌شود و به ابژه‌ای مسئله‌مند بدل می‌گردد. آنچه در حالت عادی «بدن زیسته» (Leib) است—شفاف، پیش‌زمینه‌ای و هم‌نوا با جهان—در وسواس جسمانی به «بدن شیئی» (Körper) تبدیل می‌شود؛ بدنی که باید کنترل، پایش و تضمین شود.

وسواس‌های پرخاشگری، تردیدهای وسواسی و اجبارهای وارسی: تلاقی ترس، مسئولیت‌پذیری افراطی و چرخه اضطراب

اختلال وسواس فکری–عملی (OCD) یکی از پیچیده‌ترین اختلال‌های اضطرابی است که با دو مؤلفه اصلی شناخته می‌شود: افکار وسواسی (obsessions) و اعمال یا رفتارهای اجباری (compulsions). در میان گونه‌های مختلف وسواس، «وسواس‌های پرخاشگری» همراه با «تردیدهای وسواسی» و «اجبارهای وارسی» ترکیبی رایج و در عین حال بسیار رنج‌آور را شکل می‌دهند. این جستار می‌کوشد ماهیت این سه مؤلفه و ارتباط درونی آن‌ها را توضیح دهد.