اضطراب

اضطراب فقط چیزی نیست که باید از بین برود؛ چیزی است که باید فهمیده شود.

بسیاری از افراد اضطراب را به شکل نگرانی، تنش، بی‌قراری، افکار مزاحم یا علائم جسمانی تجربه می‌کنند و طبیعی است که بخواهند هرچه زودتر از آن رها شوند. اما از نگاه روان‌درمانی پویشی، اضطراب اغلب صرفاً یک علامت نیست؛ بلکه پیامی از زندگی درونی فرد است که از تعارض‌ها، هیجان‌های تحمل‌نشده یا نیازهای نادیده‌گرفته‌شده خبر می‌دهد.

روان‌درمانی فرصتی فراهم می‌کند تا فرد به جای مبارزه مداوم با اضطراب، کنجکاوانه به آن نزدیک شود و معنای آن را در بستر تاریخچه زندگی، روابط و تجربه‌های هیجانی خود کشف کند. در این فرایند، اضطراب تنها کاهش نمی‌یابد، بلکه به تدریج قابل فهم‌تر، قابل تحمل‌تر و قابل اندیشیدن می‌شود.

همان‌گونه که فروید بیان می‌کند:

«Anxiety is a signal.»

«اضطراب یک علامت هشداردهنده است.»

هنگامی که این پیام شنیده و فهمیده شود، اغلب دیگر نیازی ندارد با همان شدت خود را به شکل رنج روانی یا نشانه‌های جسمانی نشان دهد.