سکوت در تعارضات زوجین؛ نشانه بیعلاقگی یا واکنش دفاعی؟
سکوت در هنگام اختلاف همیشه به معنای بیعلاقگی نیست. گاهی فرد به دلیل ترس از تشدید تعارض، درماندگی، شرم یا احساس ناکافیبودن عقبنشینی میکند؛ اما همسر او ممکن است این رفتار را به معنای «من مهم نیستم» یا «دیگر دوستم ندارد» برداشت کند.
در چنین شرایطی، یک چرخه منفی اعتراض–کنارهگیری شکل میگیرد: یک نفر برای دریافت توجه و ارتباط بیشتر اعتراض میکند، طرف مقابل تحت فشار قرار گرفته و بیشتر سکوت میکند؛ این سکوت احساس تنهایی و ناامنی نفر اول را افزایش میدهد و اعتراض شدیدتر میشود.
در زوجدرمانی، هدف پیدا کردن مقصر نیست؛ بلکه شناسایی چرخه رابطه و هیجانها و نیازهای عاطفی پنهان پشت خشم، اعتراض و سکوت است. وقتی زوجین بتوانند بهجای سرزنش، احساس واقعی خود را بیان کنند، امکان شکلگیری ارتباطی امنتر فراهم میشود.
بنابراین گاهی مسئله این نیست که عشق تمام شده؛ دو نفر در چرخهای گرفتار شدهاند که آنها را از یکدیگر دور میکند. شناخت این چرخه، اولین قدم برای تغییر رابطه است
اعتراض بیشتر → سکوت و فاصله بیشتر → احساس تنهایی و ناامنی بیشتر → اعتراض شدیدتر
در زوجدرمانی هدف، مقصر دانستن یکی از طرفین نیست؛ بلکه شناسایی چرخه منفی رابطه، هیجانهای پنهان و نیازهای عاطفی زوجین است.
گاهی مشکل، نبودن عشق نیست؛
مشکل چرخهای است که راه رسیدن دو نفر به یکدیگر را بسته است.