ممکن است یک روز صبح از خواب بیدار شوی و متوجه شوی ذهنت آرام است. خبری از فکرهای تکراری، پیش بینی اتفاق های بد و سناریوهای مختلف نیست. اما به جای اینکه از این آرامش لذت ببری، ناگهان یک احساس گناه مبهم سراغت می آید:«نکند دارم بی خیال می شوم؟»«نکند یک چیزی را جدی نگرفته ام؟»«اگر من الان آرامم، یعنی پس مشکل آنقدرها هم جدی نیست؟»برای بعضی آدم ها، آرام بودن نه تنها خوشایند نیست، بلکه می تواند اضطراب تازه ای ایجاد کند.چرا؟چون ذهن آنها به مرور یاد گرفته است که «نگران بودن» بخشی از مسئولیت پذیری است