ممکن است یک روز صبح از خواب بیدار شوی و متوجه شوی ذهنت آرام است. خبری از فکرهای تکراری، پیش بینی اتفاق های بد و سناریوهای مختلف نیست. اما به جای اینکه از این آرامش لذت ببری، ناگهان یک احساس گناه مبهم سراغت می آید:«نکند دارم بی خیال می شوم؟»«نکند یک چیزی را جدی نگرفته ام؟»«اگر من الان آرامم، یعنی پس مشکل آنقدرها هم جدی نیست؟»برای بعضی آدم ها، آرام بودن نه تنها خوشایند نیست، بلکه می تواند اضطراب تازه ای ایجاد کند.چرا؟چون ذهن آنها به مرور یاد گرفته است که «نگران بودن» بخشی از مسئولیت پذیری است

وسواس بیماری؛ وقتی ترس از بیمار شدن، خودش به یک بیماری تبدیل میشود

تقریبا همه ما وقتی علامت غیرعادی در بدنمان احساس میکنیم، نگران میشویم. سردردی که چند روز طول کشیده، درد مبهمی در قفسه سینه یا خستگی ای که دلیلش را نمیدانیم، میتواند ذهنمان را درگیر کند. این نگرانی، تا حدی طبیعی و حتی مفید است؛ چون باعث میشود در صورت نیاز به پزشک مراجعه کنیم.

اما گاهی این نگرانی، از یک واکنش طبیعی فراتر میرود.

فرد مبتلا به وسواس بیماری (Health Anxiety) یا آنچه در طبقه بندی های جدید روانشناسی با عنوان «اختلال اضطراب بیماری» شناخته میشود، حتی با وجود اطمینان پزشکان و طبیعی بودن نتایج آزمایش ها، همچنان احساس میکند به بیماری خطرناکی مبتلاست یا بزودی خواهد شد.

در چنین شرایطی، ذهن بجای اینکه از شواهد آرامش بگیرد، مدام بدنبال تهدیدهای جدید میگردد. هر احساس طبیعی بدن ممکن است به نشانه ای از یک بیماری جدی تعبیر شود؛ ضربان قلب، گرفتگی عضلات، سردرد، خستگی یا حتی تغییرات طبیعی بدن

وسواس بیماری معمولا در یک چرخه ادامه پیدا میکند: