اضطراب مدرسه در کودکان میتواند با نشانههایی مانند گریه، ترس از جدایی، مقاومت برای رفتن به مدرسه، دلدرد، تهوع، بیقراری یا نگرانی درباره درس و همکلاسیها بروز کند. این رفتارها همیشه به معنای لجبازی یا تنبلی نیستند و ممکن است ریشه در اضطراب جدایی، مشکلات تحصیلی، ترس از شکست، مشکلات ارتباطی با همسالان یا دشواری سازگاری با محیط مدرسه داشته باشند.
والدین میتوانند با پذیرش احساس کودک، پرهیز از سرزنش و مقایسه، ایجاد روتین منظم خواب و صبحگاهی، خداحافظی کوتاه و آرام، تقویت استقلال و همکاری با مدرسه به کاهش اضطراب کمک کنند. اگر اضطراب شدید یا مداوم باشد و باعث غیبت از مدرسه یا اختلال در عملکرد تحصیلی، اجتماعی و روزمره کودک شود، ارزیابی تخصصی روانشناختی اهمیت پیدا میکند.
هدف، حذف کامل اضطراب نیست؛ بلکه کمک به کودک برای یادگیری مواجهه سالم و تدریجی با موقعیتهای اضطرابآور است.