دیگر باور نمیکنم دنیا امن باشد

«چرا هرچقدر به خودم می‌گویم تمام شده، بدنم باور نمی‌کند؟»
(دیگر باور نمیکنم دنیا امن باشد)
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) زمانی شکل می‌گیرد که سیستم عصبی پس از یک تهدید واقعی یا تجربه آسیب‌زا قادر به بازگشت به حالت پایه و عادی نیست. در این وضعیت، ساختارهایی مثل آمیگدالا بیش‌فعال می‌شوند و خطر را حتی در موقعیت‌های امن تشخیص می‌دهند. در حالی که هیپوکامپ,مرکز پردازش زمان و زمینه,دچار اختلال می‌شود و مغز نمی‌تواند گذشته و حال را از هم تفکیک کند. به همین دلیل محرک‌های کوچک، مثل یک بو یا صدا(هر چیزی که به نوعی یادآور یک‌موقعیت خطرناک باشد حتی به صورت ناهشیار)، می‌توانند واکنشی ایجاد کنند که انگار خطر دوباره اتفاق افتاده است. همچنین ارتباط بین ناحیه پیش‌پیشانی مغز و مراکز هیجانی کاهش می‌یابد و توانایی تنظیم احساسات دشوار می‌شود. نتیجه این تعامل عصبی، مجموعه‌ای از علائم است: فلش‌بک‌ها، بی‌خوابی، گوش‌به‌زنگی مداوم، بی‌حسی هیجانی، پرهیز از محرک‌ها و احساس گسست از خود یا دیگران.

امیر اسکندریان درمانگر پویشی و دکتری روانشناسی بالینی|دانشگاه تهرا