انکار در سوگ چگونه با خودشیفتگی و بحران هویت گره میخورد؟
نگاهی پدیدارشناسانه و اگزیستانسیال به فقدان، مرگ و مسیر پذیرش.
انکار در سوگ چیست؟
انکار یکی از نخستین واکنشهایی است که در بسیاری از افراد سوگوار دیده میشود. گویی ذهن، در برابر واقعیتی که توان تحملش را ندارد، عقب مینشیند و میگوید: «نه، هنوز نه.»
در نگاه سطحی، انکار فقط یک دفاع روانی است؛ اما اگر از منظر **پدیدارشناسانه** به آن نزدیک شویم، انکار صرفاً نپذیرفتنِ یک خبر نیست. انکار، نحوهای از تجربهکردنِ فقدان است؛ تلاشی انسانی برای حفظ پیوستگی جهان در لحظهای که جهان در حال فروپاشی است.
فرد سوگوار در این وضعیت، نه فقط با نبودنِ عزیزش، بلکه با دگرگونشدنِ کل زیستجهان خود روبهرو میشود. نشانهها، عادتها، زمان، سکوت و حتی مکانها معنا و رنگ پیشین خود را از دست میدهند. انکار، کوششی است برای نگهداشتنِ آن جهانِ آشنا، حتی اگر فقط برای مدتی کوتاه.