خیانت در روابط زناشویی می‌تواند یک بحران بزرگ برای خانواده باشد و واکنش‌های مختلفی را در پی داشته باشد. در این مقاله به بررسی واکنش‌های مردان پس از کشف خیانت همسر پرداخته و به این سؤال پاسخ می‌دهیم که مردان پس از خیانت همسر چه می‌کنند؟

سوگ احساس و رفتارهایی را در بر می گیرد که در نتیجه ضایعه فقدان به مرگ عزیزان اطلاق میشود. اما سوگ میتواند واکنش در مقابل طلاق ، قطع عضو و از دست دادن شغل نیز باشد و واکنشهایی که در برابر سوگ صورت میگیرد می تواند بصورت بهنجار یا نابهنجار باشد.با وجود اینکه تجارب داغدیدگی کاملا امری شخصی محسوب می شود، اما در همه این تجارب ، مراحل داغدیدگی شاخصی مشاهده می شود. این مراحل به ترتیب شامل ضربه اولیه ، اندوه و ناامیدی در پی احساس کردن عمق ضایعه و سرانجام پذیرش آن است.با وجود اینکه مراحل در کل بخشی قابل پیش بینی از فرآیند داغداری به شمار می روند، اما روند داغدیدگی همواره در مسیری مستقیم پیش نمی رود. این مراحل معمولا به دنبال یکدیگر و با تغییرات متناوب واقع می شوند، بنابراین هرگز نمی توان گفت که فرد در چه مرحله ای قرار دارد. هیجانات حرکت نوسانی به خود میگیرد و احساسات رنج آورغلیان نموده و فروکش میکنند. حالت های هیجانی مانند جزر و مد دریا بالا و پایین می روند. درست در آن لحظه ای که فرد تصور میکند بر این احساسات رنج آور غلبه کرده  شنیدن صدایی یا حس کردن بویی یا مشاهده تصویری میتواند او را به آن آزردگی عاطفی بازگرداند. این غلیان ها و فروکش نمودن های هیجانی ممکن است مـــــاه ها ، یا حتی سالـــــها بطول انجـــامد. اما این حالتها و مدت زمان آن در همه افــــراد یکســــان نیست عزیز مقایسه شده است.  بر اساس نظریه ی بحران و توصیف –الیزابت کوبلر –راس در مورد فرآیند سوگ  مراحل روانی  سوگواری را در زیر می خوانیم

 چرا افرادی که داغ‌دیده‌اند اغلب احساس می‌کنند زمان «متوقف» یا «بی‌جریان» شده است؟ اگرچه از نظر واقعیت فیزیکی زمان همچنان می‌گذرد.

 برای تحلیل این تجربه باید سه نوع دیدگاه زمانی را که انسان‌ها در تجربه‌ی خود دارند از هم تمایز دهیم:

1. دیدگاه ادراکی (Perceptual):
   این دیدگاه به آگاهی مستقیم و حسی از زمان «حال» مربوط است — مانند تجربه‌ی دیدن یا شنیدن چیزی در همان لحظه که رخ می‌دهد. این دیدگاه به‌طور معمول در تجربه‌ی غم دستخوش تغییر جدی نمی‌شود.

2. دیدگاه عاملی
   این دیدگاه شامل آگاهی از توالی اعمال و رویدادهاست — یعنی فرد می‌داند چه اتفاقی لحظه قبل افتاده و انتظار چه چیزی را دارد. این ساختار برای ادامه‌ی فعالیت‌های معمول ضروری است. 

3. دیدگاه روایی (Narrative):
   این دیدگاه گسترده‌ترین است و شامل تفسیر تجربیات گذشته و تصویرسازی از آینده می‌شود — یا به‌عبارت دیگر، داستانی که انسان از زندگی خود می‌سازد. 

گاه تجربه‌ی غم به‌طور عمده دیدگاه روایی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به‌عبارتی، وقتی فرد کسی را از دست می‌دهد، داستانی که از گذشته و آینده در ذهن دارد دچار تزلزل می‌شود. این باعث می‌شود زمان به‌گونه‌ای تجربه شود که گویی دیگر همان جریان طبیعی را ندارد، حتی اگر فرد هنوز قادر به انجام کارهای روزمره باشد.

پس از مرگ یک عزیز، آنچه در وهله‌ی نخست فرو می‌ریزد فقط یک رابطه نیست؛ بلکه جهانی است که با او معنا داشت. روزها هنوز می‌گذرند، ساعت‌ها هنوز کار می‌کنند، اشیا هنوز در جای خود هستند، اما چیزی در نسبت من با آن‌ها دیگر درست کار نمی‌کند. انگار جهان، همان جهان سابق است، اما راه نمی‌آید؛ نمی‌دانم با آن چه باید بکنم

بعد از فقدان، اولین چیزی که از دست می‌دهیم خود زمان است.
نه ساعت از حرکت می‌ایستد، نه تقویم؛ اما «آینده» دیگر جلو نمی‌رود.
روزها می‌گذرند، کارها انجام می‌شوند، مردم حرف می‌زنند،
اما من جایی در میانه‌ی یک اکنون کش‌دار گیر کرده‌ام؛
اکنونی که نه می‌گذرد، نه معنا می‌سازد.

وقتی یکی از اعضای خانواده از جهان می‌رود، چیزی بیش از یک فرد کم می‌شود؛ گویی معماری درونی خانه فرو می‌ریزد. ما در خانواده فقط کنار هم زندگی نمی‌کنیم؛ در یکدیگر لانه می‌کنیم. مرگ یک عزیز، تنها پایان زیست او نیست؛ بلکه آغاز نوعی بی‌خانمانی درونی در تک‌تک اعضای خانواده است.

آنچه در این لحظات فهمیدم، این بود که سوگ همیشه فردی به‌نظر می‌رسد اما هرگز تنها فردی نیست. مثل سنگی که در آب می‌افتد، موج‌هایش در همه‌ی ظرف پخش می‌شود. هرکس واکنش خاص خودش را دارد: یکی گریه می‌کند، دیگری سکوت می‌کند، سومی خودش را وقف کار یا خدمت به بقیه می‌کند.  خانواده واحدی است که هر عضو آن نقش متفاوتی در سوگ ایفا می‌کند، اما هیچ‌کس از اثر فقدان مصون نیست.

سوگ پیش از آن‌که در کلمات بنشیند، در بدن فرود می‌آید. خبر فقدان غالبا هنوز در ذهن «فهم» نشده، اما بدن پیشاپیش واکنش نشان داده است: زانوها سست می‌شود، گلویی می‌سوزد، نفس کوتاه می‌گردد. از منظر پدیدارشناسی، این‌ها فقط «علائم» نیستند؛ شیوه‌های تازهٔ بودن‌در-جهان‌اند، جایی که ریتم عادی زندگی گسسته و معناها جابجا شده‌ان

ماندن در سوگ؛ روایت من و دیگران

مرگ عزیز، چیزی نیست که آدم به سادگی کنار بگذارد. وقتی می‌گویند «زمان همه چیز را حل می‌کند» گاهی در دل می‌گویم: اما برای من که نکرد... شش ماه، یک سال، دو سال گذشت، اما غم هنوز همان‌جا بود؛ انگار خانه‌ای که سقفش فرو ریخته باشد و هیچ‌کس سراغ بازسازی‌اش نیاید.

در روزهای اول، فکر می‌کردم این غم طبیعی است، باید صبور باشم و خودش می‌گذرد. اما بعد فهمیدم «ماندن در سوگ» فقط یک عبارت نیست، تجربه‌ای است که می‌تواند آدم را از درون تهی کند. با آدم‌هایی مثل خودم حرف زدم؛ هرکدام داستانی داشتند اما یک نخ نامرئی همه را به هم وصل می‌کرد: سوگ نابهنجار، سوگی که نمی‌رود.