جستار پدیدارشناسانه اگزیستانسیال | اضطراب، بدن و تنش عضلانی

اضطراب و تنش دائمی عضلانی؛ وقتی بدن حتی در زمان استراحت هم آرام نمی‌گیرد آیا اضطراب باعث گرفتگی عضلات گردن، شانه، فک یا کمر شما می‌شود؟ با تجربه‌ی تنش عضلانی ناشی از اضطراب و روش درمان آن در روان‌درمانی اگزیستانسیال آشنا شوید.

وقتی بدن نمی‌تواند از حالت آماده‌باش خارج شود

گاهی روز هنوز شروع نشده است، اما بدن شما انگار ساعت‌هاست که مشغول جنگیدن است. شانه‌ها بالا کشیده شده‌اند، فک به هم فشرده است، گردن سفت شده و عضلات پشت و کمر حالتی از انقباض دائمی دارند. حتی وقتی روی مبل دراز می‌کشید یا برای استراحت به تخت می‌روید، احساس می‌کنید بدن هنوز آماده‌ی مقابله با چیزی است.

شاید اتفاق خطرناکی در اطراف شما وجود نداشته باشد؛ شاید روز آرامی را پشت سر گذاشته باشید؛ اما بدن شما همچنان آرام نمی‌گیرد. گویی خطری نامرئی در کمین است و شما باید پیش از وقوع آن، خودتان را آماده نگه دارید.

در چنین وضعیتی، ممکن است بارها به خودتان بگویید: «چیزی نشده، چرا بدنم این‌قدر منقبض است؟» اما همین پرسش نیز گاهی به نگرانی دیگری تبدیل می‌شود: «نکند مشکلی در بدنم وجود داشته باشد؟ نکند این درد نشانه‌ی بیماری خطرناکی باشد؟»

اضطراب همیشه فقط به شکل افکار نگران‌کننده ظاهر نمی‌شود. گاهی پیش از آنکه بتوانیم نگرانی خود را به زبان بیاوریم، بدنمان آن را به شکل گرفتگی عضلات، فشار در قفسه‌ی سینه، دندان‌قروچه، سردرد یا احساس بی‌قراری نشان می‌دهد.

تنش عضلانی به‌تنهایی به معنای ابتلا به اختلال اضطرابی نیست؛ بااین‌حال، اضطراب و استرس طولانی‌مدت می‌توانند در برخی افراد باعث افزایش انقباض عضلات و دشواری در رسیدن به آرامش شوند.

پدیدارشناسی تنش عضلانی؛ بدن چگونه اضطراب را زندگی می‌کند؟

1 آبان 1405 - 22:27
بازدید ها: 27

anxiety-rumination-past-events

وقتی گذشته تمام شده است، اما ذهن هنوز در آن زندگی می‌کند

چرا اتفاقات گذشته را بارها در ذهن مرور می‌کنیم؟ با نشخوار ذهنی، اضطراب و خودسرزنشی آشنا شوید و ببینید روان‌درمانی اگزیستانسیال چگونه به فهم تجربه‌های دردناک و بازگشت به زندگی حال کمک می‌کند.

گاهی یک اتفاق در چند دقیقه رخ می‌دهد، اما ذهن ما ماه‌ها یا حتی سال‌ها به آن بازمی‌گردد. گفت‌وگویی که می‌توانست جور دیگری پیش برود، رابطه‌ای که به پایان رسیده است، اشتباهی که مرتکب شده‌ایم، فرصتی که از دست داده‌ایم یا جمله‌ای که از دیگری شنیده‌ایم، بارها و بارها در ذهنمان تکرار می‌شود.

با خودمان می‌گوییم: «چرا آن حرف را زدم؟»، «اگر طور دیگری رفتار می‌کردم چه می‌شد؟»، «چطور متوجه نشدم؟» یا «چرا اجازه دادم چنین اتفاقی بیفتد؟»

ذهن می‌کوشد به گذشته بازگردد و چیزی را تغییر دهد که دیگر در دسترس ما نیست. گاهی ساعت‌ها به تحلیل یک اتفاق مشغول می‌شویم، اما به‌جای رسیدن به آرامش یا فهمی تازه، احساس اضطراب، شرم، خشم، پشیمانی و درماندگی در ما شدت می‌گیرد.

این تجربه را می‌توان نشخوار ذهنی (Rumination) نامید؛ فرایندی که در آن، ذهن بارها به افکار و تجربه‌های دردناک بازمی‌گردد، بدون آنکه الزاماً به راه‌حلی تازه یا نتیجه‌ای سازنده برسد.

اما برای فهم عمیق‌تر این تجربه، باید پرسشی فراتر از چگونگی کارکرد ذهن مطرح کنیم: چرا بعضی از ما تا این اندازه به گذشته بازمی‌گردیم؟ چه چیزی در آن تجربه ناتمام مانده است؟ و چرا رها کردن آن گاهی شبیه از دست دادن بخشی از خودمان به نظر می‌رسد؟

19 مهر 1405 - 8:6
بازدید ها: 43