هوشنگ جهانپناه
کارشناس ارشد 0
آیا اگر حرف بزند و به زبان بیاورد، فایده ای دارد؟! آیا شما به سخنان او گوش می سپارید؟! مخالفت کودک با دستورات و الزامات شما دقیقا نوعی سخن گفتن است! دقیقا از همین زمان است که والدین ناآگاه،، به فرزندان خود می گویند"بچه بد"! یعنی تا زمانی که کودک برده و نوکری باشد که هر آنچه از او می خواهید، بگوید چشم و اطاعت کند، کودک و فرزند خوبی به شمار می آید. اما به محض اینکه مخالفت کند، شما او را نزد دکتر های مختلف می برید و.......... ، و در نهایت نام او می شود بیمار و مریض و قطعا شما سالم و بی عیب و نقص! زیرا در خانواده هایی که یک بیمار وجود دارد، باقی اعضای خانواده به اتفاق انگشت خود را به سمت آن بیمار نشانه می روند و اینگونه همگی سالم به حساب می آیند! در صورتی که معنا و مفهوم مخالفت کردن کودک با دستورات و الزامات شما و اطاعت نکردن از آنها از این قرار است:
اعلام استقلال و خود مختاری! کودک درمانده و مستاصل با چنین واکنشی فریاد می زند که "من هستم"! بسیاری از والدین مملو از آسیب های روانی هستند و سال ها زندگی کرده اند، اما هرگز جهت برطرف نمودن مشکلات روانی خویش اقدامی انجام نداده اند! ابتدا تصور می کنند که از طریق ازدواج همه چیز فراموش می شود و تمام کمبودها و عقده هایشان از طریق همسر برآورده می شوند! پس از مدتی که اینچنین نمی شود (زهی خیال باطل!)، نسبت به بچه دارشدن اقدام می نمایند و بر آن می شوند تا تمام راه های نرفته و آرزوهای برآورده نشده شان را بر دوش فرزندانشان بگذارند. به عبارت دقیق تر، خواب های زیادی برای آن کودک (کودکان) دیده اند. لذا با سلطه گری و دیکتاتوری فرزند بیچاره را به تلاش در جهت نائل شدن به اهداف و آرزوهای خویش(والد/والدین) می گمارند. و در برهه ای که کودک به حضور مستقل خود در این دنیا پی می برد، از آن پس دیگر او را دوست نمی دارند و برای توصیف کودک برچسب ها و عناوین مختلفی را، نه تنها والدین بلکه برخی به اصطلاح روانشناسان، به کار می برند. سخن کوتاه اینکه، تا زمانی فرزند دوست داشتنی، خوب، و سالم است که باب میل شما رفتار کند و صرفا مطیع و فرمانبردار باشد.
با احترام
20 آبان 1403 - 19:14
