افکار خودکشی و اختلال خلقی دو قطبی راهنمای درمان؟

من جونم به شوهرم بستس و به شدت وابسته شوهرمم. تموم خوشی و ارامشم توی اون خلاصه شده خیلی خیلی وابستگی شدید بهش دارم و این اصلا خوب نیست و با این حال انقدری خستم که حتی میخوام برم و اونم نبینم. برا همین هر روز و هر ساعت فقط فکر به خودکشی میکنم . و وقتی بهش فکر میکنم بیشتر اوقات جدیدا احساس ارامش بهم دست میده. یه حس خوب و اروم . چند وقته افکار خودکشی تو سرمه‌. پیش روانپزشک میرم. یک ماه پیش . داروهام اریپیپرازول پنج میلی گرم صبح یکی شب یکی بود . و لیتیم کربنات صد که صبح یکی شب یکی . حدود چهار پنج ماهی هست پیش این دکتر میرم و یه هفته بعد از اخرین مراجعه بی قراری شدید بهم دست داد. صداهای خیلی زیادی تو سرم بوجود اومد که میگفتن لایق زندگی کردن نیستم . خودمو بکشم همه از دستم راحت میشن و خودمم راحت میشم. از زندگی کردن خسته شدم. دلشوره خیلی شدید داشتم انگار یه کار مهمی رو باید انجام میدادم ولی یادم رفته بوده انجام بدم . از حرف زدن با ادما زورم میومد و خسته شده بودم حال و حوصله هیچی رو نداشتم حتی انجام کارای روزمرمم انگار میخواستم کوه جا به جا کنم انقد برام سخت و طاقت فرسا بود و گریه میکردم حتی به خاطرش و تا همین الان هم همینطورم . پلک بالای چشم راستم شروع کرد به پریدن و تا الان هر روز خدا میپره و رو اعصابمه. چه عصبی بشم چه هیجانی بشم چه استرسی بشم چه بخندم میزنه . دو سه بار قصد کردم تو این مدت خودکشی کنم . هر چی قرص بود جمع میکردم تا یه موقعی که تنها شدم برای چند ساعت بخورم همشونو ولی تا میومد شرایطش فراهم شه از اون حال روحی بیرون میومدم و اون همه جرئت یهو ناپدید میشد و گریه میکردم و میترسم از اینکه میخواستم اینکار و کنم . هر روز خدا صداهای تو سرم که صدای خودمم هست دست از سرم بر نمیدارن و میگن خودمو بکشم به دکترمم سه هفته پیش گفتم و گفت یه اریپیپرازول پنج میلی دیگه برا شبام اضافه کنم ولی حالم همچنان خوب نشده. چیکار کنم؟ خسته شدم شبا خواب راحت ندارم . هر روز خدا کارم گریه شده و خوابیدن ولی همش کابوس میبینم تو خوابمم بی قراری میکنم همش دائم در حال تکون خوردنم و ناله میکنم حتی گریه ام میکنم. از حرف زدن با روانشناس بی زارم انقدری که اخرین باری که روانشناس خواست باهام حرف بزنه حمله عصبی بهم دست داد. فقط دلم میخواد از خونه ای که توشم از ادمای اطرافم فرار کنم نباشم اصلا میخوام تنها باشم جونم به لبم رسیده طاقت زندگی کردن و ندارم دیگه اونم تو شرایطی که دارم‌. عقد هستم و سه سال و شیش ماه از عقدم میگذره . خستم حتی از نفس کشیدنم . راهی رو میشناسین که خونوادم مجبور بشن منو به حال خودم بزارن ؟ که تو خودم باشم تنها باشم یه مدت نبینمشون دانشگاه نرم . تنها راهی که میشناسم اینه که خودمو بکشم‌. بعضی وقتا از مردن نمیترسم حتی حس ارامش می کنم ولی دلم برای خانواده ای که از بچگی به سرپرستی گرفتنم میسوزه . بزرگم کردند که باعث افتخارشون باشم نمیخوام مردنمم لکه ننگ بشه تو زندگیشونو ابروشون بره‌. کاش یکی بود که میومد منو میکشت.
نوبت روانپزشکم ماه دیگست . دلم نمیخواد بهش زنگ بزنم و شرایطمو بگم‌. خونوادمم نمیدونن که پیش روانپزشک میرم. شوهرمم زنگ نمی زنه به دکترم بگه میگه خودت کار خودتو بکن. منم همش تو دو دلیم . از طرفی دلم میخواد حالم بدتر از این شه و به جایی برسن که بفهمم وقتشه خودمو بکشم از طرفی انقد بی قراری شدید دلشوره و استرس و اضطراب دارم و هر روزم با حرص خوردن و گریه کردن میگذره که خستم انگار دارم دست و پا میزنم و دلم میخواد یکی دستمو بگیره و نجاتم بده. من وقعا نیاز دارم برم و نباشم پیش خونواده سمیم .
سابقه بیماری:
حمله عصبی. تپش قلب و فشار خون بالا . خودکشی و خودزنی و اسیب به دیگران. اختلال خلقی دو قطبی
داروهای مصرفی:
در حال حاضر لیتیم و اریپیرازول