محمدرضا خزایی
کارشناس ارشد روانشناس باليني و مشاور زوج درماني ؛ انتخاب بهترين مسير ارتباطي و ساختن زيستي خوب با طرحواره و اکت ؛ روانشناس در همدان
سلام،
میدانم هم برای شما و هم برای پسرت این موقعیت بسیار سخت و استرسزا است، و طبیعی است که ندانید چه بگویید یا چه کنید.
1- به پسرت کمک کن الگوی استرس مزمن را تشخیص دهد («احساس آدم بد بودن» ریشه در گذشته دارد نه فقط این اتفاق)، بدون اینکه او را از واقعیت مسئولیتپذیری ساقط کنی.
2- به جای جنگیدن با افکار شرمآور ، به پسرت بیاموز فاصله بگیرد و بگوید «الان فکر شرم به سمتم میآید» و درعینحال به سمت ارزشهایی مثل صداقت و رشد قدم بردارد.
3- از پرسیدن «چرا این کار را کردی» بپرهیز و با سؤالات باز و بدون قضاوت بپرس: «از این اتفاق چه چیزی یاد گرفتی؟ و چه چیز را دوست داری از این به بعد متفاوت کنی؟»
بهترین حمایت شما این است که با آرامش بگویی «من به تنهایی برای کمک به تو کافی نیستم، بیا با هم از یک روانشناس نوجوان راهنمایی بگیریم تا این شرم و استرس را تبدیل به فرصتی برای رشد کنیم.»
با احترام
