ماهرخ راستی
کارشناس ارشد روانشناس و مشاور
دوست عزیز، نگرانیت رو کاملاً درک میکنم. دیدن چنین رفتاری از فرزند 13 سالهات، پرسشبرانگیزه. اما بدون که این رفتار معمولاً نشانهی یک نیاز عاطفی یا روانی برآوردهنشده ست، نه یک عادت بیمعنی.
علت این رفتار میتواند این موارد باشد:
1. نیاز به توجه و دیده شدن (مخصوصاً اگر احساس کنه در خانه نادیده گرفته میشه).
2. نشانهای از اضطراب یا استرس پنهان (مثل فشار مدرسه، مشکلات دوستانه یا تغییرات هورمونی).
3. واکنشی به محدودیتهای شدید یا کنترل زیاد (که به شکل لجبازی نوجوانانه بروز میکند).
4. تلاشی برای ابراز وجود و استقلال در سنی که هویتیابی برایش حیاتیه
به جای سرزنش یا نادیده گرفتن، بهترین کار اینه که در یک لحظهی آرام، بدون قضاوت از او بپرسی: «این روزها چه حسی داری؟ چیزی هست که ناراحتت کنه؟» گاهی تنها یک گوش شنوا، این رفتار را کاهش میده. اگر با گفتگو و توجه بیشتر، تغییری نکرد، پیشنهاد میکنم چند جلسه با یک روانشناس نوجوان مشورت کنید تا ریشههای عمیقتر شناسایی و درمان شود. تو مادر آگاهی هستی و همین قدم اول، راهگشاست.
