نرگس آذرمی
کارشناس ارشد روانشناس باليني ،تراپيست،خانواده درمانگ و درمانگر ارتباطات والد با کودک و نوجوان براساس طرحواره
عزیزم سلام. به عنوان روانشناس، پیش از هر چیز می‌خواهم از منظر بالینی به شما اطمینان دهم: این افکار پیش‌گوی آینده نیستند و هیچ قدرت علّی برای وقوع حوادث ندارند.
برای درک بهتر وضعیت خود، به این نکات علمی توجه کنید:
1. ریشه‌یابی شناختی و فیزیولوژیک افکار:
نوسانات هورمونی بارداری: تغییرات شدید استروژن و پروژسترون به‌طور بیولوژیکی سطح اضطراب و هشیاری مغز را در مواجهه با تهدیدها بالا می‌برد.
خطای شناختی «همانندسازی فکر با عمل» (Thought-Action Fusion): این باور که «چون به یک اتفاق فکر میکنم، پس رخ خواهد داد»، یک خطای شناختی رایج در اختلالات اضطرابی است. افکار ما رویدادهای بیرونی را رقم نمی‌زنند.
تأثیر آسیب‌های حل‌نشده (Trauma & Prior Loss): سابقه سقط جنین و تنش‌های مزمن محیطی (آزار خانواده)، سیستم عصبی شما را در حالت «بقا و بیش‌هشیاری» نگه داشته است. از آنجا که همسرتان حابم و پناه امن شماست، ذهن آسیب‌پذیرتان از ترس از دست دادن این امنیت، سناریوی فاجعه‌آمیز مرگ او را بازنمایی می‌کند.
سوگیری تأییدی (Confirmation Bias): اینکه تصور میکنید «هرچه بترسی سرت می‌آید» و به نمونه‌های مشابه استناد میکنید، خطای ذهن در بزرگ‌نمایی اتفاقات منفی و نادیده گرفتن هزاران بار ترس بی‌حاصل است. شما بدشانس نیستید؛ سیستم روانی‌تان زیر فشار حداکثری است.
2. راهکارهای مداخله‌ای (CBT & Self-Regulation):
مرزگذاری قاطع با محرک‌های استرس‌زا: معاشرت با افرادی که به این اضطراب‌ها دامن می‌زنند را به‌شدت محدود کنید؛ حفظ آرامش روان‌شناختی در بارداری، یک ضرورت بالینی است.
تکنیک توقف فکر و فاصله‌گذاری شناختی (Defusion): به محض ظهور این افکار مزاحم، آن‌ها را صرفاً به عنوان «داده‌های عصبیِ ناشی از بارداری» برچسب بزنید، نه واقعیت. به خود بگویید: «این یک افکار مزاحم است، نه پیشگویی.»
درمان تخصصی: حتماً از رویکردهای شناختی-رفتاری (CBT) زیر نظر یک روانشناس بالینی متخصص سلامت زنان بهره بگیرید تا بار هیجانی این افکار کاهش یابد.
شما تنها نیستید و این افکار، بازتابِ آسیب‌پذیری موقت شما در این دوران است، نه تقدیر زندگی‌تان.
29 مهر 1405 - 16:56
