زهرا مه‌آبادی
کارشناس ارشد روانشناس و مشاور
سلام آنا جان اول از همه، اینکه بعد از 4 سال تونستید درباره مشکلتون حرف بزنید، خودش یک قدم مهمه. چیزهایی که گفتید با یک اختلال خوردن جدی هماهنگه و این فقط به غذا مربوط نیست. معمولا غذا تبدیل میشه به راهی برای آروم کردن استرس، تنهایی و فشارهای روحی. به همین خاطر هم ممکنه حتی از غذا لذت نبرید، ولی باز نتونید جلوی خوردن رو بگیرید. خبر خوب اینه که این وضعیت قابل درمانه. خیلی از افرادی که سال ها با آنورکسیا، بولیمیا یا پرخوری عصبی درگیر بودن، با درمان مناسب بهبود پیدا کردن. اما درمانش با اراده یا رژیم گرفتن به تنهایی ممکن نیست. پیشنهاد میکنم هرچه زودتر به یک روانشناس یا روانپزشک که در زمینه اختلالات خوردن تجربه داره مراجعه کنید. اگر براتون امکانش هست، بد نیست یک نفر از اعضای خانواده که بهش اعتماد دارید هم از این موضوع باخبر باشه تا مجبور نباشید همه این فشار رو به تنهایی تحمل کنید. لطفا هم از مصرف خودسرانه دارو خودداری کنید، چون ممکنه درمان رو سخت تر کنه. شما چهار ساله با این مشکل میجنگید، پس انتظار نداشته باشید یک شبه خوب بشه، اما با درمان درست، احتمال بهبود کاملا وجود داره و لازم نیست تا آخر عمر با این شرایط زندگی کنید.
21 تیر 1405 - 14:23
