پگاه فرشینهء عدل کارشناس ارشد روانشناس و مشاور،درمانگر کودک و بزرگسال (اختلالات باليني، مشاوره فردي ، زوج درمانگر و مشاوره پيش از ازدواج)
سلام وقتتون بخير باشه
مادر عزيز ميدونم چقدر براتون سخت و غيرقابل تحمل ميتونه باشه شرايط، و نگرانيتون قابل درکه.
چيزي که بايد توجه داشته باشيد اينه که تصميمي که ميگيرم به نتايج مثبت منجر بشه نه آسيب بيشتر.
آيا با رفتن من به در خونه شخص مقابل پسرم از ارتباط خودش پشيمون ميشه ؟ احتمالا نه. و به احتمال بيشتر از شما فاصله ميگيره و بيشتر پنهان ميکنه.
تو اين شرايط بهترين راه نزديک شدن به پسر خودم هست و اطمينان دادن در راستاي اينکه من به استقلال تو احترام ميذارم و باهم سود و زيان ماجرا رو بررسي کنيم که فرزندم خودش متوجه تصميمش بشه (نوجوانان تو اين سن نياز دارن شنيده بشن، تصميماتشون و استقلال فردي محترم شمرده بشه و با منطق خود نوجوان باهاش ارتباط گرفته بشه)
مورد خيلي مهم تر پيش قضاوت ذهني ما نسبت به آدم هاست و چيزي که به نظر ما بده باعث ميشه شخصيت فرد رو اشتباه و بد ببينيم که خيلي وقتا به خطا ميريم.