نرگس آذرمی
کارشناس ارشد روانشناس باليني ،تراپيست،خانواده درمانگ و درمانگر ارتباطات والد با کودک و نوجوان براساس طرحواره
سلام و احترام.
از صحبتهای شما مشخص است که سالها فشار روانی، دوری از خانواده و احساس تنهایی را تجربه کردهاید.
به نظر میرسد مسئله اصلی شما صرفاً حضورنداشتن همسرتان در خانه نیست، بلکه احساس دیدهنشدن، تنهایی و برآوردهنشدن نیازهای عاطفیتان است.
طبیعی است که پس از چند روز دوری همسرتان، انتظار داشته باشید زمانی را به شما و فرزندتان اختصاص دهد.
پیشنهاد میکنم بهجای التماس، تهدید یا بحثهای تکراری، در زمانی آرام و بدون سرزنش، نیازتان را بهصورت مشخص بیان کنید: «وقتی چند روز نیستی و روزی هم که برمیگردی کنارمون نمیمونی، احساس تنهایی میکنم. دوست دارم برای باهمبودنمون زمان مشخصی داشته باشیم.»
توافق بر سر زمان باکیفیت خانوادگی، تقسیم مسئولیتها و بررسی علت فاصلهگرفتن همسرتان میتواند نقطه شروع مناسبی باشد.
با توجه به طولانیشدن این شرایط، زوجدرمانی برای بررسی الگوهای ارتباطی و نیازهای عاطفی هر دو نفر توصیه میشود.
یک سؤال مهم: آیا همسرتان از ابتدا همینقدر از نظر عاطفی فاصله داشته یا این رفتار پس از تولد فرزندتان بیشتر شده است؟
21 آبان 1405 - 8:39