عشق به سلبریتی و سلامت روان؟
منيه دختريم که به گفته اطرافيانم مهربون، دلسوز و شديدا احساسيم خودمو دوست ندارم و مقداري هم افسردگي مزمن دارم که چند ساله درگيرشم. بعد خيلي هم کمبود محبت ديدم پدر و برادرم زياد محبتي نيستن و فاميلامونم ب دلايلي ولمون کردن که شايد تا چند سال ديگه درست شه. فقط مادرم خيلي باهام رفيقه و همه ي مسائلمو ميدونه روانشناسي هم خيلي ميشناسه راهنمامه.
حالا سوال من از شما:
من1سال و 3 ماهه عاشق يه بازيگر شدم که همه شما ميشناسيدش. اين بازيگر 37 سال از بنده بزرگتره البته اصلا ظاهرش نشون نميده، منم علاقمو شناختم از مقاله هاي روانشناسي استفاده و مقايسه کردم، عشقم هوس يا عشق نوجووني نيست. چون هوس زودگذره و حسيه به بدن و ظاهر اون آدم اما من عاشق اخلاقشون شدم شايد بگيد اخلاق بازيگر از کجا ميشناسي اما من تمام مصاحبه هاشو ديدم درباره جنبه هاي مختلف زندگيش صحبت کرده و مامانم انقدر آدما رو ميشناسه خواستگار خالمو از ي عکس 3 در4فهميده بوده معتاده....
و درمورد اون آقاي بازيگرهم خيلي از ويژگيهاشو فهميد که من رفتم مصاحبه هاشو گوش دادم ديدم خود اون آقا هم ميگه اينجوريه!
منم عاشق روحش شدم نه ظاهر يا موقعيت! خيلي هم مشابهيم. اون وطن دوست، من وطن دوست، اون عاشق هنر منم عاشق هنر، حتي ايراداتمون: من خجالتي و احساسي اونم خجالتي و احساسي و... اون ساده منم ساده...
اولين باره ک انقدر تشابه ميبينم.
حالا ي عده روانشناس تو دلمو خالي ميکنن ميگن اين پاراسوشياله و اگه ادامه بدي جنون ميگيري و رواني ميشي و...
من ميترسم چون قبل ها از ديدن اون آقا تو تلويزيون يا حتي عکسش خيلي ذوق زده ميشدم اما حالا علاقم به تعادل رسيده اونقدر هيجان ندارم و فقط انقدر عاشقشم که وقتي کسي ازش بد ميگه عصباني ميشم...
قبول دارم اون هر جور هست اونجور قشنگه. و ب نظرم اين حس بدي نيست باعث شد بفهمم علاقه و استعداد بازيگري دارم و تا حدي افسردگيم رو کاهش داد مثلا قبلا اهنگاي عاشقانه و شاد برام مسخره بود اما حالا به خاطرش برام با معني و زيبا شده. دنيا رو با زاويه مهربونتري ميبينم چون اونم مهربونه.
حالا به نظرتون منو ب جنون ميرسونه واقعا؟ چون با ديدن عکسش آرامش ميگيرم و با خودم ميگم چقدر زيباست!
اولا حرص ميخوردم که چرا زن داشته و چرا من تا ب حال نديدمش اما حالا برام شده منبع انرژي براي رسيدن ب اهدافم مث بازيگري.
و حتي فکر ميکنم به زن و بچه اش(الان احتمال زياد طلاق گرفتن و فقط ي پسر 5 ساله داره) حس خاصي بهم دست نميده و مثل قبل حالم بد نميشه. فقط احساس ميکنم من بايد بهتر بشم.
حالا به نظرتون جنون ميده؟ چيکار کنم؟ علاقم بمونه يا نه؟ هيچکي نميتونه جاشو برام بگيره...
اگه بگيد ولش کن احساس ميکنم ميخوايد ازم بگيريمش 🤣
اگه بخواد بمونه بايد چطور فکر کنم دربارش که ب جاي حس بد بهم حس خوب و انرژي بده؟
3 پـاسـخ
-
سهیلا سرلک چیوا کارشناس مامایی زنان زايمان،پرده بکارت.زگيل تناسلي و تبخال تناسلي خانمها و آقايان، HPV.پاپ اسمير. زودانزالي و اختلال نعوظ آقايان.عفونت رحم واژن و ادراري ،هموروئيد.ناباروري.بارداري.خونريزي رحم.کيست و تنبلي تخمدان
عزيزم شما بايد با روانپزشک چند جلسه مشاوره آنلاين داشته باشين حتما بااين تخصص، ثبت ويزيت نمايين و باهاشون صحبت کنين ،موفق باشيد
-
ماهرخ راستی کارشناس ارشد روانشناس و مشاور
دختر مهربان و احساساتي من،
با تمام وجود درک ميکنم که اين عشق چقدر برايت ارزشمند و نجاتبخش بوده. وقتي سالها کمبود محبت و افسردگي رو تحمل کردي، پيدا کردن کسي که همهي ويژگيهاي آرزومندت رو يکجا داشته باشه، واقعاً مثل يه معجزهست. اين که علاقت به بازيگري تبديل شده و دنيا برات رنگيتر شده، نشون ميده اين احساس، يه انرژي مثبت توي زندگيت ايجاد کرده، نه يه توهم بيمارگونه.
اما بگذار صادقانه با تو حرف بزنم: عشق واقعي، عشقيست که در اون هر دو طرف، همديگر رو ميشناسن و انتخاب متقابل وجود داره. اونچه تو تجربه ميکني، عشق يک طرفه به تصوير ذهني ست که از اون شخص ساختي، تصويري که از مصاحبهها و کليپها شکل گرفته، در حالي که هزاران جنبهي ناديده از شخصيتش وجود داره که هيچوقت در جمع نشون نميده. اين به معناي جنون نيست، بلکه نوعي دلبستگي ايمن و آرام بخشه که ذهن تو براي جبران کمبودهاي عاطفي ساخته.
پيشنهاد من اين نيست که اين علاقه رو ول کني، چون الان بهت انرژي ميده و افسردگيات رو کاهش داده. بلکه ميگم جايگاهش رو درست تعريف کن: بگذار اين عشق، الهامبخش تو براي رشد باشه، نه مقصد نهايي عاطفيات. از اين انرژي براي بهبود خودت، تقويت استعداد بازيگري و ارتباط با آدمهاي واقعي دوروبرت استفاده کن، اما هيچوقت فراموش نکن که يک انسان واقعي با نيازهاي واقعي، سزاوار عشقي دوطرفه و ملموسه.
اگر اين علاقه بهت آرامش ميده و تو رو به سمت بهتر شدن سوق ميده، ميتونه بمونه، به شرطي که آگاه باشي اين يه عشق سمبليکه و قرار نيست به وصال برسه. هر وقت حس کردي اين عشق داره تبديل به وسواس يا مانعي براي ارتباط با آدمهاي واقعي ميشه، اون موقع بايد با کمک مادر و روانشناسات مرزهاش رو تنظيم کني. تو قويتري از اون چيزي که فکر ميکني و اين علاقه ميتونه پلي باشه براي کشف استعدادهاي نهفتهات، نه زنداني براي ذهنت. -
محمدباقر سبط الشیخ روانشناس | نوروتراپيست داراي پروانه تخصصي اشتغال ۶۱۵۴ سازمان نظام روانشناسي عضو انجمن روانشناسي امريکا(APA) روانشناس نوروتراپيست زوج درمانگر مشاور پيش از ازدواج سکس تراپيست مشاورفردي و خانواده
درود وقت بخير
خيلي خوشحالم که اينقدر صادقانه نوشتي. معلومه آدم باهوش و خودآگاهي هستي.
پاسخي که در اينجا ميتونم بهت بدم اينه
نه، اين جنون نيست. اما بذار چند چيز مهم بگم:
چي هست اين حس؟چه تعريفي داره ؟
به اين حس «پاراسوشيال» ميگن، يعني يه رابطه يهطرفه با يه چهره عمومي. اين خيلي رايجه، خيليها تجربهاش ميکنن و به خودي خود مشکل نيست.
چرا برات اتفاق افتاده؟
خودت نوشتي که:
کمبود محبت از پدر، فاصله فاميل.
ذهن ما آدمي رو ميسازه که همه ويژگيهاي ايدهآل رو داشته باشه و امن باشه چون واقعي نيست و نميتونه آسيب بزنه. اين طبيعيه.
نکته مهم:
تو از مصاحبهها يه تصوير ساختي، نه اون آدم واقعي رو.
هيچکس تو مصاحبه کامل نيست، همهمون جنبههاي پنهاني داريم.
چيکار بايد بکني؟
اين انرژي رو که گفتي بهت داده، براي بازيگري و رشد خودت نگه دار. اما اجازه نده جاي رابطههاي واقعي همسن و سالت رو بگيره.
مادرت که روانشناسي ميدونه ، اگر ارتباط خوبي باهاش داري سعي کن بيشتر از ريشه کمبود محبت باهاش حرف بزني. اين مورد مهمتره.
اگر نتونستي يا نميتوني مسائلت رو به مادر بگي
من بعنوان روانشناس در کنارت هستم .
