بررسی روانشناختی دلبستگی به سلبریتی ها و مدیریت روابط پاراسوشیال؟

دکتر سیده یاسمن هاشمی

کاندیدای دکترای تخصصی روانشناس باليني و رواندرمانگر- مشاور

سلام و وقت بخیر دوست عزیز. با توجه به اینکه بار چندم هست پسام میگزارید پیشنهاد میکنم به یک روانشناس به شکل حضوری مراجعه بفرمایید. تا راهنمایی بهتری دریافت کنید.

31 مرداد 1405 - 18:16

فرزانه حکم آبادی

کارشناس ارشد روانشناس و طرحواره درمانگر

درود دختر خوبم، شما در سن نوجوانی هستید و به علت تغییرات هورمونی ممکنه دلبستگی هایی براتون بوجود بیاد و بعد از مدتی این دلبستگی ها با چیزهای دیگر جایگزین بشه ،پس انچه میگذرونی در حال حاضر طبیعی هست ، دلبستگی پاراسوشیال در سنین نوجوانی میتونه علل مختلفی داشته باشه، رابطه شما و پدرتون چطوره؟ از لحاظ عاطفی میتونید با پدرتون ارتباط بگیرید؟ گاهی ویژگی های یک نفر چیزی هست که شما تمایل دارید خودتون یا نزدیکترین افراد زندگیتون داشته باشید ، اینکه هدف اینده تون رو مشخص کردید خیلی خوبه با همراهی والدینتون و روانشناس مسیر رسیدن به این هدف رو برنامه ریزی کنید و اینده خوبی رو برای خودتون رقم بزنید

30 مرداد 1405 - 14:16

نرگس آذرمی

کارشناس ارشد روانشناس باليني ،تراپيست،خانواده درمانگ و درمانگر ارتباطات والد با کودک و نوجوان براساس طرحواره

سلام و عرض ادب
علاقه به یک فرد مشهور می‌تواند نوعی دلبستگی فرااجتماعی باشد و کم‌وزیاد شدن احساسات، به‌ویژه هنگام افت خلق، لزوماً به معنی تمام شدن علاقه نیست. بهتر است به‌جای سنجیدن اینکه «هنوز عاشق هستم یا نه»، ببینید این علاقه چه نیاز عاطفی‌ای را برای شما تأمین می‌کند.
درباره دیدار آینده نیز نمی‌توان واکنش ایشان را پیش‌بینی کرد؛ اما اگر روزی در فضای حرفه‌ای همکار شدید، ابراز محترمانه علاقه در چارچوب طرفداری کاملاً قابل‌قبول است. در کنار آن، رسیدگی به افسردگی و اعتمادبه‌نفس پایین شما اولویت مهم‌تری است.

30 مرداد 1405 - 12:11

نگین تقدس

کارشناس ارشد متخصص روانشناسي باليني و زوج درمانگر/ مشاور خانواده،پيش از ازدواج، اضطراب، افسردگي

درود برشما🌱

علاقه به یک چهره مشهور می‌تواند نوعی دلبستگی پاراسوشال باشد و لزوماً نشانه مشکل روان‌شناختی نیست. معیار مهم، میزان تأثیر آن بر زندگی واقعی شماست.
اگر این علاقه باعث الهام، رشد و انگیزه می‌شود و در عین حال مرز واقعیت و خیال را حفظ می‌کنید، می‌تواند تجربه‌ای سالم باشد. اما اگر بخش زیادی از روز ذهن شما را اشغال کند یا حال و عملکردتان را وابسته به او کند، بهتر است روی تنظیم دلبستگی و اعتمادبه‌نفس کار شود.
برای سنجش احساس خودتان هم به‌جای امتحان‌کردن «هنوز دوستش دارم یا نه»، ببینید آیا می‌توانید بدون حضور یا توجه او هم مسیر روان‌شناسی و بازیگری‌تان را با انگیزه ادامه دهید؟ اگر پاسخ بله باشد، علاقه احتمالاً در جای سالم‌تری قرار دارد. 

29 مرداد 1405 - 9:41

پروانه محمودپور

کانديداي دکتري تخصصی روانشناسي و مشاوره، طرحواره درمانگر

دوست عزیز و همکار آینده‌ی ما، چیزی که شما توضیح دادی، ترکیبی از چند چیزه:

1. خیال‌پردازی جبرانی . وقتی آدم افسرده و تنهاست، مغز برای پر کردن خلأ عاطفی، یه شخصیت یا فرد ایده‌آل رو می‌سازه و بهش وابسته میشه. این یه مکانیزم دفاعی طبیعیه. احمد مهرانفر تو این شرایط تبدیل شده به نماد همه چیزایی که تو دلت میخوای (موفقیت، محبت، توجه، تشویق).به ابژه‌ای برای حس خوب گرفتن.

2. این که میگی شباهت داریم و نوع خندیدنمون، یعنی داری شباهت‌های کوچیک رو بزرگ می‌کنی تا بتونی خودت رو بهش وصل کنی. این نشونه‌ای از نیاز شدید به هویت و تأییدیه.

3. اون حس که شاید نتونم باهاش عکس بندازم و سرخورده میشم دقیقاً همون بی‌اعتمادی و ترس از طرد شدن هست که توی افسردگی ریشه داره.این یه عشق واقعی نیست، یه نیاز عاطفی حل‌نشده هست. ضمنا، اگه بازیگری رو شروع کنی با این هدف که روزی باهاش همکار شی، هر شکستی برات غیرقابل تحمل میشه. ولی اگه به خاطر عشق به هنر شروع کنی، حتی اگه هیچوقت هم نبینیش، بازم موفق و راضی هستی
رواندرمانی رو جدی بگیر، نه برای اینکه این فکرها رو از بین ببری، بلکه برای اینکه بفهمی چه خلأیی توی وجودته که مجبورت کرده به یه بازیگر متاهل و دور از دسترس پناه ببری.

4 شهریور 1405 - 22:59

شاهین کریم پور

کارشناس ارشد روانشناس باليني ،روان درمانگر (فردي و زوجي)

با سلام
پارسوشیال از طرفدران بوده و حمایتش می کنند ولی شیفتگی شدید دارید و در اختلال شخصیت هم دیده می‌شود توصیه می‌شود به روان شناس مراجعه نمایبد

30 مرداد 1405 - 23:29