راهنمای روابط والد فرزندی در دوره بلوغ؟

محمدباقر سبط الشیخ

روانشناس | نوروتراپيست داراي پروانه تخصصي اشتغال ۶۱۵۴ سازمان نظام روانشناسي عضو انجمن روانشناسي امريکا(APA) روانشناس نوروتراپيست زوج درمانگر مشاور پيش از ازدواج سکس تراپيست مشاورفردي و خانواده

درود وقت بخیر
اول بگم که این نگرانی‌تون کاملاً طبیعیه و اینکه این‌قدر دقیق پسرتون رو می‌بینید نشون‌ میده که شما یک مادر آگاه هستید .
اول خلاصه کنم مواردی رو که نوشتید:

یه نوجوان 15 ساله دارید که:
- دنبال هویت مستقل خودشه
- احساس می‌کنه درک نمیشه
- می‌گه هدف ندارم
- با پدر فاصله داره
- می‌خواد بیرون از خونه بیشتر باشه

اینا همزمان نشونه‌های طبیعی بلوغه، وچند تا نکته‌ی نگران‌کننده هم داره.

نکته‌ای که مهمه:
وقتی می‌گه "هدف ندارم توی زندگی"این جمله رو جدی بگیرید. نه به شکل ترسیده، بلکه یه بار مستقیم ازش بپرسید:
"وقتی میگی هدف ندارم، منظورت اینه که گم شدی و دنبال چیزی می‌گردی، یا گاهی دلت می‌خواد اصلاً نباشی؟"

این سوال رو باید پرسید.
درباره تصمیم‌تون برای اجازه دادن:
تصمیم‌تون **درسته**، ولی یه چیزی رو اضافه کنید. به جای قانون گذاشتن، یه توافق باهاش ببندید. فرق داره. بگید:

"من می‌خوام بهت اعتماد کنم، کمکم کن بتونم. بگو کجایی نه چون کنترلت کنم، چون نگرانتم."
یه سوال مهم ازتون دارم:
آیا پسرتون دوستی داره که بهش اعتماد کنه، یا بیشتر تنهاست حتی بین دوستاش؟

دکتر ابوطالب وفادار

دکترای تخصصی روانشناسي و روانشناس باليني و مشاور _ استاديار دانشگاه

سلام
یکی ازمهارتهای مهم در فرزند پروری
آگاهی والدین شناخت آهنگ روانی فرزندان شون میباشد بخصوص یک نوجوان زمان هویت یابی میباشه

دکتر سیده یاسمن هاشمی

کاندیدای دکترای تخصصی روانشناس باليني و رواندرمانگر- مشاور

سلام. اول از همه می‌خواهم بگویم نگرانی شما کاملاً قابل درک است. از حرف‌هایتان مشخص است که برای پسرتان وقت می‌گذارید و واقعاً دوست دارید حالش بهتر باشد. 🌸

15 سالگی سنی است که نوجوان‌ها معمولاً بیشتر به استقلال، بودن کنار دوستان و داشتن حریم شخصی نیاز پیدا می‌کنند. اما اینکه پسرتان می‌گوید «هدفی در زندگی ندارم»، «شما من را نمی‌فهمید» یا گاهی ناگهان از شما فاصله می‌گیرد، نشان می‌دهد که احتمالاً درگیر احساسات و چالش‌های درونی هم هست و بیش از هر چیز به این نیاز دارد که احساس کند بدون قضاوت شنیده می‌شود.

تصمیمی که گرفته‌اید، یعنی اجازه دادن به رفت‌وآمد با دوستان در کنار مشخص بودن محل و زمان برگشت، تصمیم متعادلی است. نوجوان هم به اعتماد نیاز دارد و هم به چارچوب و نظارت. بهتر است به جای کنترل زیاد، گفت‌وگوهای صمیمانه و کوتاه را ادامه دهید و اگر چیزی تعریف کرد، بیشتر شنونده باشید تا نصیحت‌کننده.

اگر احساس می‌کنید با پدرش راحت نیست، بهتر است پدر هم بدون سرزنش یا بازخواست، کم‌کم رابطه‌ای دوستانه‌تر با او ایجاد کند. گاهی یک فعالیت مشترک ساده، بیشتر از نصیحت‌های طولانی اثر دارد.

در صورت تداوم بی‌انگیزگی، انزوا یا شدت گرفتن این شرایط، حتماً برای بررسی دقیق‌تر به روان‌شناس کودک و نوجوان مراجعه کنید.

دکتر یاسمن هاشمی | @psychotherapy_yas