اضطراب اجتماعی در روابط عاطفی و اجتماعی؟

فاطمه ملایری

کارشناس ارشد روانشناس و مشاور

با سلام درملن اضطراب اجتماعی از طریق کنترل اضطراب مواجهه و اصلاخ خطاهای شناهتی و مهارت آموزی قابل درمان هست و طرحواره درمانی عم لازم هست روی شما پیاده شود

14 مهر 1405 - 23:33

فاطمه توحیدلو

کارشناس ارشد روانشناسي

چیزی که توصیف می‌کنید، می‌تواند با اضطراب اجتماعی و ترس از ارزیابی شدن توسط دیگران ارتباط داشته باشد؛ به‌خصوص وقتی فرد مقابل برای شما اهمیت عاطفی دارد یا قبلاً تجربه ناخوشایندی با او داشته‌اید.در چنین شرایطی، بدن ممکن است وارد حالت هشدار شود و علائمی مثل لرزش دست و پا، تپش قلب، خشکی دهان، گرفتگی صدا یا حتی خالی شدن ذهن و دشواری در صحبت کردن ایجاد کند. نکته مهم این است که این واکنش‌ها لزوماً نشانه ضعف، بی‌عرضگی یا مشکل شخصیتی نیستند؛ بلکه می‌توانند واکنش طبیعی سیستم اضطراب بدن باشند.
یک چرخه رایج هم این است که فرد از خودش می‌ترسد که «نکند اضطرابم دیده شود». همین نگرانی باعث می‌شود توجه بیش از حد روی لرزش دست، صدا، چهره و نحوه صحبت کردن متمرکز شود و در نتیجه اضطراب بیشتر شود.
بنابراین بهتر است به‌جای تلاش شدید برای پنهان کردن اضطراب، به‌تدریج یاد بگیرید که حتی با وجود مقداری اضطراب هم به ارتباط ادامه دهید. مثلاً به خودتان یادآوری کنید:
ممکن است مضطرب باشم، اما لازم نیست کاملاً بدون اضطراب باشم تا بتوانم صحبت کنم.
همچنین بهتر است از موقعیت‌های ساده‌تر شروع کنید و به‌صورت تدریجی میزان مواجهه با موقعیت‌های دشوارتر را افزایش دهید. تمرکز را هم از «چطور به نظر می‌رسم؟» به «چه چیزی می‌خواهم در این ارتباط بگویم و بشنوم؟» منتقل کنید.
در مورد افرادی که از آنها می‌ترسید یا با آنها تجربه ناخوشایندی داشته‌اید، بهتر است علت این ترس جداگانه بررسی شود؛ چون ممکن است موضوع فقط اضطراب اجتماعی نباشد و تجربه‌های قبلی نقش مهمی داشته باشند.و مهم‌تر از همه، خودتان را بابت این واکنش‌ها سرزنش نکنید. سرزنش کردن معمولاً اضطراب را کمتر نمی‌کند و حتی می‌تواند چرخه آن را تقویت کند.
اگر این مشکل مدت زیادی است ادامه دارد، باعث اجتناب از روابط و موقعیت‌های اجتماعی شده یا به شکل قابل‌توجهی روی زندگی، روابط عاطفی یا اعتمادبه‌نفس شما اثر گذاشته، صحبت با روان‌شناس می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.

14 مهر 1405 - 13:37

دکتر سیده یاسمن هاشمی

کاندیدای دکترای تخصصی روانشناس باليني و رواندرمانگر- مشاور-زوج درمانگر-درمانگر و روانشناس نوجوان

این چیزی که توصیف می‌کنید بیشتر شبیه یک واکنش اضطرابی و فعال شدن سیستم هشدار بدن در موقعیت‌های اجتماعی است؛ به‌خصوص وقتی طرف مقابل برایتان مهم است یا از او می‌ترسید. لرزش، قفل شدن ذهن و سخت شدن صحبت کردن، نشانه «منظور بد» یا ضعف شخصیتی شما نیست و معمولاً هرچه بیشتر تلاش کنید آن را به زور کنترل کنید، اضطراب بیشتر می‌شود.
بهتر است به‌جای ملامت خودتان، این موضوع را به‌عنوان یک الگوی اضطرابی ببینیم که قابل درمان و تمرین است. در جلسات می‌توانیم به‌تدریج روی کاهش ترس از قضاوت، افزایش اعتمادبه‌نفس و مواجهه با این موقعیت‌ها کار کنیم.

14 مهر 1405 - 21:15

شاهین کریم پور

کارشناس ارشد روانشناس باليني ،روان درمانگر (فردي و زوجي)

با سلام
صلاح دراین است اول به روان شناس مراجعه نمایید بعد درصورت لزوم به روان پزشک

14 مهر 1405 - 23:7

معصومه شریعت ‌کیایی

روانشناس کودک ونوجوان -درمانگر کودک- کارشناس برنامه به توان زندگي در راديودرراديو

سلام قابل درمان وبهبود است حتما از جلسات روان درمانی استفاده کنید چون این موضوع به خودی خود حل نمیشود وممکن است پیشرفت هم داشته باشد.

15 مهر 1405 - 0:2

زهرا ملکی

کارشناس ارشد روانشناس و مشاورخانواده /زوج درمانگر / اجراي تستهاي پيش از ازدواج /طلاق/ مشاوره فردي /مهارتهاي زندگي اضطراب و هيپنوتيزم درماني

می‌فهمم چقدر این موقعیت می‌تونه برات سخت و آزاردهنده باشه، مخصوصاً وقتی جلوی کسی قرار می‌گیری که برات مهمه و دوست داری خوب باهاش ارتباط برقرار کنی.
لرزش دست و پا، قفل شدن کلام یا اینکه ذهنت برای چند لحظه خالی بشه، به این معنی نیست که تو آدم ضعیفی هستی یا مشکلی در شخصیتت وجود داره. این‌ها می‌تونن واکنش طبیعی بدن به اضطراب شدید باشن. وقتی مغز یک موقعیت رو «تهدیدکننده» تشخیص می‌ده، بدن وارد حالت آماده‌باش می‌شه و ممکنه ضربان قلب، لرزش، خشکی دهان، گرفتگی عضلات یا حتی سخت شدن صحبت کردن اتفاق بیفته.
و هرچه بیشتر تلاش کنی که «نباید دستم بلرزه، نباید بفهمه، نباید خراب کنم»، معمولاً توجهت بیشتر روی لرزش و عملکرد خودت می‌ره و اضطراب بیشتر می‌شه.
بنابراین هدفت نباید این باشه که حتماً اضطرابت رو صفر کنی؛
به خودت بگو:
«ممکنه کمی مضطرب باشم و حتی دستم کمی بلرزه، اشکالی نداره. لازم نیست کامل و بی‌نقص باشم. فقط می‌خوام یک گفت‌وگوی ساده داشته باشم.»
وقتی نزدیکش می‌شی، یک نفس آرام و کمی طولانی‌تر از بازدم معمولی داشته باش، شانه‌ها و دست‌ها رو شل کن و توجهت رو از بدنت بردار و روی حرفی که طرف مقابل می‌زنه تمرکز کن.
ضمنا لازم نیست از همان ابتدا با کسی که خیلی دوستش داری یک گفت‌وگوی طولانی و مهم داشته باشی. بهتره این مهارت رو مرحله‌به‌مرحله تمرین کنی؛ اول ارتباط‌های خیلی کوتاه با آدم‌هایی که اضطرابت در مقابلشان کمتره، بعد موقعیت‌های کمی سخت‌تر و به‌تدریج موقعیت‌هایی که اضطراب بیشتری ایجاد می‌کنن.موفق باشید.

16 مهر 1405 - 22:56

زهرا ملکی

کارشناس ارشد روانشناس و مشاورخانواده /زوج درمانگر / اجراي تستهاي پيش از ازدواج /طلاق/ مشاوره فردي /مهارتهاي زندگي اضطراب و هيپنوتيزم درماني

می‌فهمم چقدر این موقعیت می‌تونه برات سخت و آزاردهنده باشه، مخصوصاً وقتی جلوی کسی قرار می‌گیری که برات مهمه و دوست داری خوب باهاش ارتباط برقرار کنی.
لرزش دست و پا، قفل شدن کلام یا اینکه ذهنت برای چند لحظه خالی بشه، به این معنی نیست که تو آدم ضعیفی هستی یا مشکلی در شخصیتت وجود داره. این‌ها می‌تونن واکنش طبیعی بدن به اضطراب شدید باشن. وقتی مغز یک موقعیت رو «تهدیدکننده» تشخیص می‌ده، بدن وارد حالت آماده‌باش می‌شه و ممکنه ضربان قلب، لرزش، خشکی دهان، گرفتگی عضلات یا حتی سخت شدن صحبت کردن اتفاق بیفته.
و هرچه بیشتر تلاش کنی که «نباید دستم بلرزه، نباید بفهمه، نباید خراب کنم»، معمولاً توجهت بیشتر روی لرزش و عملکرد خودت می‌ره و اضطراب بیشتر می‌شه.
بنابراین هدفت نباید این باشه که حتماً اضطرابت رو صفر کنی؛
به خودت بگو:
«ممکنه کمی مضطرب باشم و حتی دستم کمی بلرزه، اشکالی نداره. لازم نیست کامل و بی‌نقص باشم. فقط می‌خوام یک گفت‌وگوی ساده داشته باشم.»
وقتی نزدیکش می‌شی، یک نفس آرام و کمی طولانی‌تر از بازدم معمولی داشته باش، شانه‌ها و دست‌ها رو شل کن و توجهت رو از بدنت بردار و روی حرفی که طرف مقابل می‌زنه تمرکز کن.
ضمنا لازم نیست از همان ابتدا با کسی که خیلی دوستش داری یک گفت‌وگوی طولانی و مهم داشته باشی. بهتره این مهارت رو مرحله‌به‌مرحله تمرین کنی؛ اول ارتباط‌های خیلی کوتاه با آدم‌هایی که اضطرابت در مقابلشان کمتره، بعد موقعیت‌های کمی سخت‌تر و به‌تدریج موقعیت‌هایی که اضطراب بیشتری ایجاد می‌کنن.موفق باشید.

16 مهر 1405 - 23:3