فاطمه توحیدلو
کارشناس ارشد روانشناسي
چیزی که توصیف می‌کنید، می‌تواند با اضطراب اجتماعی و ترس از ارزیابی شدن توسط دیگران ارتباط داشته باشد؛ به‌خصوص وقتی فرد مقابل برای شما اهمیت عاطفی دارد یا قبلاً تجربه ناخوشایندی با او داشته‌اید.در چنین شرایطی، بدن ممکن است وارد حالت هشدار شود و علائمی مثل لرزش دست و پا، تپش قلب، خشکی دهان، گرفتگی صدا یا حتی خالی شدن ذهن و دشواری در صحبت کردن ایجاد کند. نکته مهم این است که این واکنش‌ها لزوماً نشانه ضعف، بی‌عرضگی یا مشکل شخصیتی نیستند؛ بلکه می‌توانند واکنش طبیعی سیستم اضطراب بدن باشند.
یک چرخه رایج هم این است که فرد از خودش می‌ترسد که «نکند اضطرابم دیده شود». همین نگرانی باعث می‌شود توجه بیش از حد روی لرزش دست، صدا، چهره و نحوه صحبت کردن متمرکز شود و در نتیجه اضطراب بیشتر شود.
بنابراین بهتر است به‌جای تلاش شدید برای پنهان کردن اضطراب، به‌تدریج یاد بگیرید که حتی با وجود مقداری اضطراب هم به ارتباط ادامه دهید. مثلاً به خودتان یادآوری کنید:
ممکن است مضطرب باشم، اما لازم نیست کاملاً بدون اضطراب باشم تا بتوانم صحبت کنم.
همچنین بهتر است از موقعیت‌های ساده‌تر شروع کنید و به‌صورت تدریجی میزان مواجهه با موقعیت‌های دشوارتر را افزایش دهید. تمرکز را هم از «چطور به نظر می‌رسم؟» به «چه چیزی می‌خواهم در این ارتباط بگویم و بشنوم؟» منتقل کنید.
در مورد افرادی که از آنها می‌ترسید یا با آنها تجربه ناخوشایندی داشته‌اید، بهتر است علت این ترس جداگانه بررسی شود؛ چون ممکن است موضوع فقط اضطراب اجتماعی نباشد و تجربه‌های قبلی نقش مهمی داشته باشند.و مهم‌تر از همه، خودتان را بابت این واکنش‌ها سرزنش نکنید. سرزنش کردن معمولاً اضطراب را کمتر نمی‌کند و حتی می‌تواند چرخه آن را تقویت کند.
اگر این مشکل مدت زیادی است ادامه دارد، باعث اجتناب از روابط و موقعیت‌های اجتماعی شده یا به شکل قابل‌توجهی روی زندگی، روابط عاطفی یا اعتمادبه‌نفس شما اثر گذاشته، صحبت با روانشناس می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.
14 مهر 1405 - 13:37
